หลินเซียวสายตาแน่วแน่ น้ำเสียงรวดเร็ว แต่มีระเบียบชัดเจน:
"ระบบหน้าไม้ยิงซ้ำเพิ่งจะก่อร่างขึ้นมา กรรมวิธีการผลิตสปริง กระบวนการผลิตจำนวนมาก ยุทธวิธีของเหล่าทหาร ยังไม่ได้ขัดเกลาให้เชี่ยวชาญเต็มที่ หากหยุดงานตอนนี้ ความรู้ทางเทคนิคที่สั่งสมมา ขวัญกำลังใจของกองทัพ จะสูญสิ้นไปทั้งหมด ไม่มีทางฟื้นคืนขึ้นมาได้อีก"
"เศษทัพเชียงยงที่หลบซ่อนอยู่ในหุบเขา ดินแดนตะวันตกต่างๆ จับตาดูอยู่อย่างลังเล แอบติดต่อกับกบฏในเมืองหลวง ภัยแฝงยังไม่ถูกกำจัด หากไร้ซึ่งหน้าไม้ยิงซ้ำมาข่มขวัญ เมื่อใดศัตรูชายแดนก่อเรื่องขึ้นอีก กองทัพของเราจะไร้กำลังที่จะปราบปราม ชายแดนตะวันตกจะต้องวุ่นวายแน่นอน"
"ยามนี้แม้ทรัพย์สิน ธัญญาหาร และกำลังคนจะตึงมือ แต่ก็มิใช่ถึงทางตัน เพียงแต่กำลังการผลิตถูกจำกัด ไม่ได้หยุดชะงักสิ้นเชิง เราสามารถลดผลผลิตรายวัน ตัดขั้นตอนที่ซ้ำซ้อน หมุนเวียนให้ช่างฝีมือได้พัก เพื่อรักษากำลังการผลิตไว้ ค่อยๆ แก้ไขไป ไม่ใช่ว่าจะไร้ซึ่งหนทางพลิกฟื้น"
"แต่หากฝ่าบาทเร่งรีบกลับเมืองหลวง ไร้ซึ่งผู้นำ ชายแดนตะวันตกจะสูญเสียการควบคุมในชั่วพริบตา ชายแดนวุ่นวายใหญ่หลวง ยุทโธปกรณ์ถูกทิ้งร้าง เมื่อถึงเวลานั้น ต่อให้ล้างความเคลือบแคลงได้หมดสิ้น ผลงานทั้งหมดที่ทำมา ก็จะกลายเป็นศูนย์ เสียมากกว่าได้"
ถ้อยคำของซวงเอ๋อร์ตกลงสู่พื้น
ยืนหยัดอยู่ข้างการเสริมกำลังทหารและรักษาแดน ตรงข้ามกับความกังวลในราชสำนักของทังเจินอย่างชัดเจน
ทังเจินรีบโต้กลับอีกครั้ง ไม่ยอมลดละแม้ก้าวเดียว น้ำเสียงยิ่งเร่งร้อน:
"แม่ทัพหลินมองเห็นเพียงวิกฤตเฉพาะหน้า แต่มองไม่เห็นเงื่อนงำมรณะที่อยู่เบื้องหลัง การผลิตสามารถชะลอได้ ยุทโธปกรณ์รอได้ ศัตรูชายแดนค่อยๆ กวาดล้างได้ แต่ความระแวงของฮ่องเต้ไม่รอใคร"
"หนึ่งวันไม่กลับ ความเคลือบแคลงก็เพิ่มขึ้นหนึ่งวัน หนึ่งเดือนไม่กลับ คำยุยงก็กองพูนหนึ่งเดือน"