เฉินเฟิงหลับตาลงมองก้อนแร่เหล็กกล้าอันหนักอึ้งในมือ รอยยิ้มในแววตาจาง ๆ แต่แฝงไว้ด้วยแผนการอันสุขุมรอบคอบ
ศึกเดียวปราบเชียงยง เกลี้ยกล่อมกองทัพเจิ้นซีห้าหมื่นคน ผูกขาดกำลังทหารสำคัญแห่งชายแดนตะวันตก
บัดนี้ยังได้มาซึ่งสายแร่เหล็กกล้าชั้นเลิศโดยบังเอิญ
อำนาจทัพบารมี ความดีความชอบในสงคราม กำลังใจราษฎร ชัยภูมิ ยุทโธปกรณ์และไพ่ตาย ต่างตกอยู่ในกำมือทั้งหมด
จ้าวซื่อในเมืองหลวง เฉินอิง และเหล่าขุนนางแก่ในราชสำนัก
ยังคงคิดคำนวณการแย่งชิงบัลลังก์ การถ่วงดุลอำนาจในราชสำนัก ยังคงนั่งรอให้เขากลับสู่เมืองหลวงแล้วถูกปรุงแต่งตามอำเภอใจ
พวกเขาจะไม่มีวันรู้
เขาที่อยู่ ณ ชายแดนตะวันตกรกร้างแห่งนี้ มิเพียงชนะศึกและยึดอำนาจทัพ
แต่ยังขุดพบเส้นเลือดใหญ่แห่งเหล็กกล้าที่สามารถค้ำจุนให้เขานั่งบัลลังก์องค์รัชทายาท และควบคุมกองทัพอันแข็งแกร่งทั้งแผ่นดิน
เฉินเฟิงกำแร่ไว้ในมือ
แววตาเยือกเย็นนิ่งขรึม ถ้อยคำช้า ๆ แต่หนักแน่นยิ่งนัก:
“ชายแดนตะวันตก มิเคยเป็นเพียงแนวป้องกันชายแดน”
“นับจากนี้ สถานที่แห่งนี้คือรากฐานกองทัพอันแข็งแกร่งของข้า คือคลังเหล็กกล้าอันยิ่งใหญ่ของข้า”
“เมื่อเหล็กกล้ากลายเป็นอาวุธ ยุทโธปกรณ์ครบครัน ลมฝนในราชสำนัก เหล่าคนป่าเถื่อนทั้งสี่ทิศ ล้วนมิอาจน่ากลัว”
หลังทังเจินรับคำสั่ง
มิได้เคลื่อนพลเข้าประจำการให้เป็นที่โจษจัน แต่อย่างสิ้นเชิงปฏิบัติตามคำสั่งลับของเฉินเฟิง ใช้รูปแบบการสำรวจลับไร้ร่องรอย
กลางวันกองทัพใหญ่ยังคงจัดระเบียบหลังศึก ตั้งถิ่นฐานเชลย กำหนดเขตแดนตามปกติ
ภายนอกแสดงท่าทีว่า “ศึกสงบแล้ว รอเพียงกลับเมืองหลวง” อันแสนธรรมดา
ทหารกองทัพเจิ้นซีตรวจตราชายแดน เลี้ยงม้า ตรวจนับเสบียงตามปกติ