ต้าเจินสถาปนาราชวงศ์มาเป็นเวลาร้อยปี
รูปทรงของอาวุธในกองทัพตายตัวมานาน แร่เหล็กธรรมดามักเจือปนด้วยสิ่งสกปรกมากมาย
แม้จะตีซ้ำแล้วซ้ำเล่าก็ได้เพียงดาบเหล็กกล้าธรรมดา ความแข็งไม่พอ ความเหนียวก็ขาด เมื่อเผชิญกับอาวุธของทหารเกราะหนัก ก็มักจะบิ่นแตกได้ง่าย
ทั่วทั้งประเทศ
มีเพียงสำนักอาวุธหลวงในเมืองหลวงเท่านั้นที่ควบคุมแร่เหล็กคุณภาพดีไว้จำนวนหนึ่ง
อาวุธที่ทหารรักษาชายแดนใช้ สึกหรอเป็นอย่างมากอยู่เสมอ
คุณภาพของแร่เหล็กไม่สม่ำเสมอ เป็นจุดอ่อนที่กองทัพต้าเจินไม่สามารถแก้ไขได้มานานหลายปี
ไม่มีใครคาดคิดว่า บนทุ่งหญ้าเชียงยงที่แห้งแล้งกันดาร แถบที่ถนัดเพียงการเลี้ยงสัตว์และปล้นสะดม จะซ่อนทรัพย์สมบัติล้ำค่าเช่นนี้ไว้
เฉินเฟิงค่อย ๆ ก้าวไปข้างหน้า
ก้มตัวลง ยื่นมือหยิบแร่ก้อนหนึ่งขนาดเท่ากำปั้นขึ้นมา
แร่ในมือหนักอึ้ง น้ำหนักเกินกว่าก้อนหินทั่วไปอย่างเห็นได้ชัด
ปลายนิ้วลูบไล้ไปบนผิวหินที่เย็นและแข็ง รอยตัดเผยให้เห็นเนื้อโลหะละเอียดชัดเจน
แววตาประหลาดใจวาบผ่านไปในดวงตาเขา แล้วแปรเปลี่ยนเป็นความคิดที่ลึกซึ้ง
ฝ่ายฟางต้าโฉวที่อยู่ข้าง ๆ เห็นองค์ไท่จื่อหยุดมองกองหินเสียเปล่าอย่างละเอียด สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากว่า
“ฝ่าบาท ข้าแต่ว่าเป็นเพียงกองหินในทุ่งรกร้าง สิ่งไร้ประโยชน์ พวกทหารกำลังเตรียมขนไปฝังกลบอยู่พอดี เหตุใดฝ่าบาทจึงต้องพิจารณาละเอียดเช่นนั้น?”
ในสายตาของนายพลเฒ่าประจำชายแดน
หินรกร้างในทะเลทรายมีอยู่ทั่วไป ก้อนหินที่ไม่สะดุดตาเช่นนี้ จะสร้างค่ายก็ไม่ได้ จะใช้ผิงไฟก็ไม่ได้ ไร้ประโยชน์สิ้นดี
เฉินเฟิงไม่ตอบ นิ้วมือเคาะเบา ๆ บนแร่
เกิดเสียงกังวานใสแกร่งดั่งโลหะและหิน มิใช่เสียงทึบหนักของหินภูเขาทั่วไป
เขาเงยหน้าขึ้นมองทหารองครักษ์ข้างกาย
“ไป นำหินแบบเดียวกันในศิลาทั้งหมดออกมาให้หมด ห้ามเหลือแม้แต่ก้อนเดียว แล้วค้นหาพื้นดินโดยรอบอีก ดูว่ามีเศษจากการถลุงหรือเชื้อเพลิงที่ใช้แล้วทิ้งไว้หรือไม่”