เขาค่อยๆ ชี้ทวนยาวไปข้างหน้า พลังภายในหล่อเลี้ยงเสียงให้ก้องกังวานไปทั้งสนามรบ ทุกคำคมกริบราวมีด: "กาเอ่อร์ วันนี้เจ้าบัญชาทหารสามหมื่นเข้าล้อมตำบลซานเหอ ใช่หรือไม่ที่ป่าวประกาศจะจับข้าให้ได้? มาสิไอ้หนู!"
เขาหยุดชั่วครู่ สายตาเยียบเย็นราวน้ำค้างแข็ง ค่อยๆ กล่าวทีละคำ สั่นสะเทือนไปทั้งสมรภูมิ: "งั้นข้าให้โอกาสเจ้าได้ใกล้ชิดกับข้า วันนี้ เจ้าและทหารแสนกล้าสามหมื่นนี้ ไม่มีใครหนีรอดไปได้สักคน"
เสียงขาดหายไปในทันใด
เฉินเฟิงไม่กล่าวอะไรมาก ควบม้าฟาดแส้ กีบม้ากระทืบผ่านแอ่งเลือดและธงฉีกขาด พุ่งตรงไปยังแท่นสูง
กาเอ่อร์เห็นดังนั้น ทั้งตกใจทั้งโกรธ เลือดลมในกายพลุ่งพล่าน ชักดาบโค้งฝักทองที่คาดเอวออกมาอย่างแรง
กำลังจะพุ่งลงจากแท่นสูงเพื่อต่อสู้ด้วยตัวเอง
แต่องครักษ์ใกล้ชิดที่เหลืออยู่เพียงไม่กี่คนล้วนบาดเจ็บล้มตายแทบหมด พึ่งก้าวลงบันไดไปสองขั้น
หลินเซียวพลิกข้อมือ กริชสั้นหลุดจากมือทะยานออกไปพร้อมเสียงหวือ ผ่านไหล่ของเขาอย่างเฉียดฉิว
เสียง 'ครึ่ก' ดังขึ้น ดาบฝังแน่นบนเสาไม้ด้านหลัง ใบมีดยังสั่นระริกไม่หยุด
ไหล่ของกาเอ่อร์ชาไปทั้งข้าง ร่างสั่นเทา เท้าอ่อนแรง
ถูกทหารแพ้ที่วิ่งหนีตายอย่างไม่ดูทิศทางชนเข้ากับขาอย่างแรง
เซถลาหงายหลังล้มลง ดาบโค้งหลุดมือกลิ้งตกไปใต้บันได
ในชั่วพริบตา เฉินเฟิงควบม้ามาถึงใต้แท่นสูงแล้ว
เขากระโดดลงจากม้า ก้าวย่างมั่นคง ไม่มีความวุ่นวายแม้แต่น้อย ค่อยๆ เดินขึ้นไปตามบันไดเปื้อนเลือด
ทุกย่างก้าวราวกับเหยียบลงบนหัวใจของกาเอ่อร์
กาเอ่อร์นั่งกองกับพื้น ตัวเต็มไปด้วยฝุ่นและเลือด
ข่านทูฟานผู้เย่อหยิ่งโอหัง เกรียงไกรไปทั่วดินแดนตะวันตกในอดีต