หลินโม่เห็นซูอิงเซี่ยถูกแมงป่องพิษทรมานตั้งนานแล้ว แต่เขาไม่รู้สึกสงสารหรือเห็นใจแม้แต่น้อย จงใจด้วยซ้ำที่จะไม่ออกไป
เพราะในยามนี้ ซูอิงเซี่ยที่กำลังดิ้นรนด้วยความเจ็บปวด ช่างเหมือนตัวเขาเมื่อหนึ่งปีก่อนที่ถูกนางสลัดทิ้งไม่มีผิด!
ตอนนั้นหลินโม่จมดิ่งในห้วงเหวแห่งความมืดมิด ทุกข์ทรมานแทบบ้า ส่วนซูอิงเซี่ยกลับยืนอยู่เหนือปากเหวนั้น มองดูหลินโม่อย่างสงบนิ่ง
ถึงแม้ฝ่ายหนึ่งจะเป็นความเจ็บปวดทางกาย
ส่วนอีกฝ่ายเป็นความทรมานทางจิตใจ
แต่ก็ช่างมัน
หลินโม่ต้องการให้ซูอิงเซี่ยได้ลิ้มรสความรู้สึกหมดหนทางและเจ็บปวดรวดร้าวนี้ด้วยตัวเอง!
เนิ่นนานผ่านไป
แม้จะเป็นเพียงความเสียหายบังคับครั้งละ 1 แต้มของแมงป่องพิษ ค่าเลือดของซูอิงเซี่ยก็ค่อยๆ ร่อยหรอลง
ถึงตอนนั้น หลินโม่จึงเดินออกจากกลุ่มคน มุ่งหน้าตรงไปหาซูอิงเซี่ย
หลินโม่เพียงต้องการสั่งสอนซูอิงเซี่ยสักหน่อย ให้รู้ซึ้งถึงความเจ็บปวดที่เขาเคยได้รับในวันวาน
แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นให้นางตาย
เพราะอย่างไรเสีย สำหรับหลินโม่แล้ว ซูอิงเซี่ยยังมีคุณค่า
ในเวลาเดียวกัน ฉินเฟิงที่กำลังรอให้ซูอิงเซี่ยยอมอ่อนข้อ ก็สังเกตเห็นหลินโม่ที่เดินใกล้เข้ามาทางนี้
เคยเจอกันไม่กี่ครั้งสมัยเรียนมหาวิทยาลัย ฉินเฟิงจำหน้าหลินโม่ได้
เมื่อจำได้ว่าเป็นหลินโม่ เขาก็รู้สึกคึกคักขึ้นมาทันที
ใช่แล้ว คึกคัก!
เพราะเขากำลังหนักใจว่าจะหาโอกาสแสดงตัวต่อหน้าซูอิงเซี่ยได้อย่างไร!
"หลินโม่? ไอ้ขยะเอ๊ย แกกล้าออกมาจริงๆ รึ?"