ในแชท WeChat
รูปโปรไฟล์ที่ไม่ได้ปรากฏขึ้นมานาน ทำให้ใจของหลินโม่สั่นสะท้านวูบหนึ่ง ราวกับถูกไฟฟ้าช็อต!
เพราะอีกฝ่ายคือรักแรกของหลินโม่ที่เขาเคยหลงรักอยู่ถึงสี่ปี!
ภาพในอดีตฉายชัดในหัวของหลินโม่
“หลินโม่ แกกล้าแอบดูผู้หญิงอื่นนะ! ลงโทษด้วยการซื้อลิปสติกให้ฉันหนึ่งแท่ง ฮึ! ไม่งั้นฉันจะไม่คุยกับแกแล้ว!”
“หลินโม่ ไอโฟนรุ่นใหม่นั่นดีจังเลยนะ! เพื่อนในห้องฉันมีกันหมดแล้ว แกก็ซื้อให้ฉันหน่อยสิ! แค่แกซื้อให้ ฉันจะให้แกหอมแก้มหนึ่งที ฮิๆ!”
“พี่หานเฟิงวันเกิดพรุ่งนี้ หลินโม่โอนเงินให้ฉันห้าร้อยเถอะ ฉันอยากซื้อของขวัญให้เขา! ก็เพราะคนอื่นเขาให้กันหมดแล้วเหลือแค่ฉัน มันดูไม่ดีเลย! หลินโม่แกคงเข้าใจฉันใช่ไหม? ฉันแค่ไม่อยากเสียหน้า!”
...
“ซูอิงเซี่ย!”
คิดถึงรักแรกคนนี้ของเขา ในตาแดงก่ำของหลินโม่
คือความอาลัยอาวรณ์หรือ?
ไม่ใช่ คือความเกลียด!
เขากับซูอิงเซี่ยรู้จักกันครั้งแรกในงานรับน้องปีหนึ่ง ทั้งคู่เกือบจะตกหลุมรักซึ่งกันและกันตั้งแต่แรกเห็น
ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งเดือน ก็ตกลงเป็นแฟนกัน
ทั้งคู่คบกันมาสี่ปีเต็ม
แต่ในวันที่เรียนจบมหาวิทยาลัย
ซูอิงเซี่ยก็เสนอเลิกกับหลินโม่โดยทันที ด้วยข้ออ้างที่ว่า “แกให้ชีวิตที่ฉันต้องการไม่ได้”
ไม่ว่าหลินโม่จะรั้งรั้งหรืออ้อนวอนแค่ไหน ซูอิงเซี่ยก็ปักใจแน่วแน่
หลินโม่ทุกข์ทรมานใจจะขาด จมอยู่กับความทรงจำและความเจ็บปวดตลอดวัน เพียงสัปดาห์เดียวซูบไปห้าห้ากิโล!
ใช้เวลาทั้งปี กว่าจะก้าวออกมาจากความสัมพันธ์นี้ได้
กลับกลายเป็นซูอิงเซี่ย หลังจากเลิกกันไม่ถึงสามวัน หลินโม่ก็เห็นกับตาว่าเธอคล้องแขนและหัวเราะกับหนุ่มคนหนึ่งเข้าสู่โรงแรม!
สี่ปีในรั้วมหาวิทยาลัย ซูอิงเซี่ยไม่เคยยอมให้หลินโม่แตะต้องตัวเธอเลยสักครั้ง