“หนุ่มหล่อ...”
เหยียนหลานได้ยินเช่นนั้นก็อดกระตุกมุมปากแรง ๆ สองสามครั้งไม่ได้
เมื่อครู่คนที่ออกมาจากลานจอดรถใต้ดินพร้อมกับเธอ ดูเหมือนจะมีแค่หลี่เฟิงคนเดียว
แต่เจ้าเด็กนั่นนับเป็นหนุ่มหล่ออะไรได้ด้วยหรือ?
ต้องเป็นเพราะแสงในลานจอดรถใต้ดินไม่ดี ลั่วชิงเหอมองเห็นไม่ชัด ถึงได้เข้าใจผิดแบบนี้แน่ ๆ
“คุณหนูลั่ว เด็กคนนั้นชื่อหลี่เฟิง เป็นหลานของฉัน ตอนนี้ทำงานเป็นพยาบาลอยู่ที่โรงพยาบาลแห่งนี้ค่ะ”
“พยาบาลเหรอ?”
ในใจลั่วชิงเหอเกิดระลอกคลื่นขึ้นอีกครั้ง
ใครจะเชื่อว่า ผู้สูงส่งที่ใช้ปราณควบคุมเข็มได้ เป็นถึงบุคคลที่แม้แต่ปู่ของเธอยังต้องกราบไหว้
แต่กลับถ่อมตัวถึงขั้นมาเป็นพยาบาลคนหนึ่งอย่างนั้นหรือ?
“ใช่ค่ะ” เหยียนหลานพยักหน้า “แต่ด้วยท่าทางกวนประสาทของเขาที่เป็นอยู่ทุกวัน จะนับเป็นหนุ่มหล่ออะไรได้ล่ะคะ”
เธอคิดว่าพูดถึงขนาดนี้แล้ว ก็น่าจะคลายความเข้าใจผิดของลั่วชิงเหอได้
ใครจะรู้ว่าลั่วชิงเหอกลับส่ายหน้าอย่างหนักแน่น “ดอกไม้แต่ละดอกก็มีคนชอบต่างกันไป สำหรับฉัน เขาเป็นหนุ่มหล่อเต็มตัวเลยค่ะ!”
“คุณหนูลั่ว คุณนี่...” เหยียนหลานทั้งหัวเราะไม่ออกทั้งร้องไห้ไม่ได้
เด็กสาวที่นั่งอยู่บนรถเข็นตรงหน้า ไม่เพียงเป็นหลานสาวของหมอลั่วผู้โด่งดังเท่านั้น
ตัวเธอเองยังเป็นหญิงอัจฉริยะที่มีชื่อเสียงที่สุดคนหนึ่งในหยุนเฉิง เพิ่งอายุยี่สิบต้น ๆ ก็ได้เข้าทำงานที่สถาบันวิทยาศาสตร์แห่งชาติแล้ว
พูดไปแล้ว แม้แต่เธอก็ยังรู้สึกด้อยกว่า
เด็กสาวที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้ ต่อให้สายตาไม่ค่อยดีก็พอเข้าใจได้ แต่รสนิยมกลับไม่เหมือนใครจริง ๆ
หนุ่มหล่อ...
ถ้าเจ้าเด็กหลี่เฟิงนั่นเป็นหนุ่มหล่อได้ งั้นผู้ชายขี้เหร่ทั่วหล้าก็คงไม่มีแล้ว
“หมอเย่ ถ้าสะดวก ช่วยแนะนำให้ฉันรู้จักกับหลี่เฟิงได้ไหมคะ?” ใบหน้าเล็ก ๆ ของลั่วชิงเหอแดงระเรื่อ น้ำเสียงแฝงความเขินอายแบบสาวน้อยอยู่เล็กน้อย