“ช่วงนี้โรคจมูกอักเสบกำเริบ เลยไม่ค่อยสบายเท่าไร”
หลี่เฟิงบีบจมูกจนแดงก่ำ แกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้แล้วพูดมั่วซั่วไปอย่างนั้น
เขาไม่ค่อยชอบกู้เมิ่งซือก็จริง แต่ก็ไม่ถึงกับเปิดโปงเรื่องส่วนตัวของเธอต่อหน้า
ผู้หญิงอายุแค่ยี่สิบหก ยังไม่แต่งงานและไม่มีลูก แต่กลับป่วยเป็นโรคนรีเวชร้ายแรง หากเรื่องนี้แพร่ออกไป เธอจะทำงานที่นี่ต่อได้อย่างไร
“อ๋อ ฉันนึกว่านายทนกลิ่นในหอผู้ป่วยไม่ไหวเสียอีก”
กู้เมิ่งซือแอบถอนหายใจโล่งอก แล้วจึงยกเท้าเดินต่อ
แต่ท่าเดินของเธอกลับเห็นได้ชัดว่าไม่ค่อยเป็นธรรมชาติ
กู้เมิ่งซือคิดว่าตัวเองเป็นผู้หญิงที่รักนวลสงวนตัว ตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัยจนถึงตอนนี้ เธอเคยคบกับแฟนมาแค่ห้าหกคนเท่านั้น
แต่สิ่งที่ทำให้เธอกลัดกลุ้มคือ ไม่รู้เพราะอะไร ตั้งแต่ปีที่แล้วเธอก็ป่วยเป็นโรคนรีเวชชนิดหนึ่ง
เดิมทีกู้เมิ่งซือไม่ได้ใส่ใจ อาศัยข้อมูลบางส่วนที่ค้นได้จากอินเทอร์เน็ต รวมถึงวิธีรักษาที่แอบถามจากแพทย์แผนกนรีเวช แล้วซื้อยามารักษาเอง
ใครจะคิดว่าไม่เพียงไม่ได้ผล อาการกลับยิ่งรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ
จนถึงตอนนี้ แค่เธอเผลอเมื่อไร ร่างกายก็จะส่งกลิ่นเหม็นฉุนออกมา
อย่างไรก็ตาม อาการนี้ก็ไม่ได้ร้ายแรงอะไรเป็นพิเศษ เธอตั้งใจว่าพอถึงวันหยุดครั้งหน้า จะไปโรงพยาบาลประจำมณฑลเพื่อรักษาให้ดี
จริงอยู่ที่โรงพยาบาลคนที่หนึ่งหยุนเฉิงมีแพทย์ผู้เชี่ยวชาญที่มีชื่อเสียงในทุกแผนก รวมถึงแผนกนรีเวชด้วย
แต่ถึงอย่างไรเธอก็ทำงานอยู่ที่นี่ ไม่อยากให้เรื่องที่ตัวเองป่วยเป็นโรคนรีเวชกลายเป็นเรื่องที่คนทั้งโรงพยาบาลรู้กันหมด
ติ๊งต่อง!
จังหวะนั้นเอง เครื่องเรียกพยาบาลก็ดังขึ้น