เจ้ายู้ฉิงจ้องหลี่เฟิงอย่างเหม่อลอย ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกว่าเขาดูแปลกหน้าไปบ้าง
ตอนนั้นหล่อนบอกเลิกขึ้นมาโดยไม่มีสัญญาณเตือน หลี่เฟิงเพียงนิ่งเงียบไปสิบกว่านาที ไม่พูดอะไรสักคำ ก่อนจะพยักหน้าตกลง
ตลอดสี่ปีในมหาวิทยาลัย หลี่เฟิงพบเห็นหล่อนกับหยางเหว่ยไปไหนมาไหนด้วยกันในมหาวิทยาลัยนับครั้งไม่ถ้วน แต่ก็ไม่เคยพูดอะไร ยิ่งไม่เคยลงมือทำอะไร
ทว่าคืนนี้ ต่อหน้าผู้คนมากมาย หลี่เฟิงกลับพุ่งขึ้นมาบนเวทีราวกับขาดสติ ทั้งยังจะพาหล่อนไปต่อหน้าหยางเหว่ย เรื่องนี้เหนือความคาดหมายของหล่อนโดยสิ้นเชิง
ผู้ชายคนนี้เปลี่ยนไปแล้วหรือ?
หรือจริง ๆ แล้วนิสัยของเขาเป็นเช่นนี้มาตลอด เพียงแต่อดกลั้นมาโดยตลอด ตอนนี้จึงไม่อยากทนอีกต่อไปแล้ว?
“หลี่เฟิง อย่าก่อเรื่องเลย! คุณลงไปก่อนเถอะ รอพิธีขอคืนสาวจบแล้ว เราสองคนค่อยคุยกัน ดีไหม?” เสียงของเจ้ายู้ฉิงแผ่วเบาและอ่อนโยน
ตั้งแต่ต้นจนจบ หล่อนรักหลี่เฟิงเพียงคนเดียว แน่นอนว่าหล่อนยินดีจะไปจากที่นี่กับเขา แล้วหาสถานที่เงียบสงบเพื่อบอกความลับทั้งหมดในใจออกมา
แต่หล่อนทำไม่ได้
ถ้าจากไป ความพยายามตลอดสี่ปีที่หล่อนทุ่มเทให้หยางเหว่ยก็จะสูญเปล่า ความอดกลั้นและความน้อยเนื้อต่ำใจทั้งหมดก็จะกลายเป็นสิ่งไร้ความหมาย
“ถ้าคุณไม่ไปกับผม งั้นเราสองคนก็ไม่มีอะไรต้องคุยกันอีกแล้ว จากนี้ไป ใครทางใครทางมัน!” หลี่เฟิงเจ็บแปลบในใจ ค่อย ๆ ดึงมือที่ยื่นออกไปกลับมา ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป
เขาพยายามเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว แต่ถ้าเจ้ายู้ฉิงเลือกอยู่ที่นี่ต่อ ก็หมายความว่าหล่อนยังจะตอบตกลงรับคำขอแต่งงานของหยางเหว่ย เขาจึงทำได้เพียงตัดใจให้ขาด