จากเสียงเรียกซ้ำๆ ของเกอซูม่าน ในที่สุดหยางเหว่ยก็ฟื้นขึ้นมา
สิ่งแรกที่เขารู้สึกคือความเจ็บปวดอย่างรุนแรงที่ท้ายทอย เขาเผลอคิดจะยกมือขึ้นไปนวด แต่พอปลายนิ้วแตะโดนบริเวณนั้น ก็เจ็บจนหน้าเบี้ยว สูดปากเฮือกๆ อยู่หลายครั้ง
“คุณชายหยาง คุณฟื้นแล้ว!” เกอซูม่านพูดเสียงอ่อนหวานจนแทบคั้นน้ำออกมาได้ ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มหวานหยด
ต่อหน้าหยางเหว่ย เธอเป็นแบบนี้เสมอ อ่อนโยน เชื่อฟัง และคอยเอาใจ
น่าเสียดายที่หน้าตาของเธอธรรมดาเกินไป หยางเหว่ยจึงไม่เคยคิดสนใจเธอเลยแม้แต่น้อย
หยางเหว่ยเงยหน้าขึ้น เห็นว่าเป็นเกอซูม่าน ความทรงจำเมื่อคืนก็ฉายวาบขึ้นในสมองราวกับภาพยนตร์
เขาคว้าผมของเกอซูม่านขึ้นมาทันที แล้วกระชากไปด้านหลังอย่างแรง เขาแค้นจนเขี้ยวเคี้ยวฟัน ก่อนถามเสียงลอดไรฟัน “เกอซูม่าน! รีบบอกฉันมา เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นกันแน่?!”
“อ๊ะ! คุณชายหยาง เจ็บค่ะ!” เกอซูม่านเจ็บจนแทบน้ำตาไหล หนังศีรษะเหมือนจะถูกฉีกออกทั้งแผ่น ร่างทั้งร่างถูกกระชากจนเอนหงายไปด้านหลัง
เธอไม่คิดเลยว่าหยางเหว่ยจะพอฟื้นขึ้นมาก็ปฏิบัติต่อเธอราวกับเป็นศัตรู
เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นกันแน่?
ท่ามกลางความเจ็บปวดรุนแรงจนแทบเหมือนหนังศีรษะจะฉีกขาด เธอพยายามนึกย้อนอยู่พักใหญ่ กว่าจะค่อยๆ ปะติดปะต่อเรื่องราวได้
“เมื่อคืน...ฉันทำตามคำสั่งของคุณชายหยาง ไปที่ห้องอิ่มเอมราตรีฟงในภัตตาคารไท่ไป๋ รอจนหลี่เฟิงปรากฏตัว...”
“ตอนแรกทุกอย่างก็ปกติดี แต่พอจิมเปียวกับพวกนั้นโผล่มา พวกเขาเห็นหลี่เฟิงก็เหมือนเห็นผี ต่างคนต่างกลัวจนฉี่ราด!”
“ถ้าไม่มีพวกเขาช่วย แค่ฉันคนเดียวไม่มีทางยัดข้อหาพยายามข่มขืนให้หลี่เฟิงได้ ฉันก็เลยคิดจะออกไป แต่แล้ว...หลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้น ฉันก็ไม่รู้อะไรอีกเลย...จนกระทั่งเพิ่งฟื้นขึ้นมา ถึงได้พบว่าฉันกับคุณชายหยางอยู่กลางหุบเขาร้างแบบนี้...”