หลี่เฟิงเพิ่งตระหนักว่าสถานการณ์ของเจ้ายู้ฉิงไม่ง่ายอย่างที่คิด จึงรีบขยับเข้าไปใกล้แล้วพูดว่า “ฉิงเอ๋อร์ ให้ฉันช่วยตรวจดูหน่อยว่าเธอเป็นอะไร ฉันเองก็มีความลับที่ยังไม่ได้บอกเธอเหมือนกัน ที่จริงแล้วฉัน……”
สำหรับเขาในตอนนี้ ไม่ว่าเจ้ายู้ฉิงจะป่วยหรือเกิดปัญหาอะไรระหว่างฝึกฝน เขาก็น่าจะจัดการได้ทั้งหมด
แต่เขายังพูดไม่ทันจบ
เจ้ายู้ฉิงก็หลับตาลง กัดฟันแน่น น้ำเสียงหนักแน่นเด็ดขาดจนไม่มีช่องให้ต่อรอง “หลี่เฟิง เลิกพูดไร้สาระแล้วออกไปเดี๋ยวนี้!”
“ก็ได้ งั้นฉันไปอยู่ห้องใต้หลังคา มีอะไรต้องเรียกฉันนะ!” หลี่เฟิงเห็นว่าขัดใจเธอไม่ได้ จึงได้แต่สวมเสื้อผ้าแล้วถอยออกจากห้องไปทีละก้าว พลางหันกลับมามองซ้ำแล้วซ้ำเล่า
บ้านของเจ้ายู้ฉิงอยู่ชั้นบนสุด ด้านบนยังมีห้องใต้หลังคา เชื่อมกับห้องรับแขกด้วยบันไดไม้แคบ ๆ ที่มุมห้อง
หลี่เฟิงปีนบันไดขึ้นไปแล้วผลักประตูห้องใต้หลังคาออก พบว่าภายในจัดเก็บอย่างสะอาดเรียบร้อย นอกจากเตียงเดี่ยวหนึ่งหลังแล้ว ยังมีโต๊ะเขียนหนังสือแบบเก่า บนโต๊ะวางหนังสือเรียงกันเป็นระเบียบจำนวนมาก
ระเบียงด้านนอกปลูกดอกไม้และต้นหญ้าไว้เต็มไปหมด ทุกต้นได้รับการดูแลอย่างดี
แต่ตอนนี้หลี่เฟิงไม่มีอารมณ์ชื่นชมสิ่งเหล่านี้ ในใจยังคงเป็นห่วงเจ้ายู้ฉิง
ทว่าในตอนที่เขากำลังกังวลอยู่นั้นเอง พลังปราณในร่างกายก็เริ่มปั่นป่วนขึ้นมาอย่างกะทันหัน
ความรู้สึกนั้นเกิดขึ้นโดยไม่มีสัญญาณเตือน พลังปราณพุ่งพล่านชนิดควบคุมไม่ได้ไปตามเส้นลมปราณ รุนแรงกว่าตอนฝืนทะลวงขั้นในช่วงกลางวันถึงสิบเท่าเป็นอย่างน้อย
“อึก!”
หลี่เฟิงครางในลำคอ ขาทั้งสองข้างอ่อนแรง ทรุดเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้นทันที มือข้างหนึ่งยันพื้นไว้แน่น เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนขึ้นมา
“เกิดอะไรขึ้น?!”
หลี่เฟิงงุนงงอย่างยิ่ง กัดฟันแน่น ฝืนพยุงตัวลุกขึ้นแล้วเดินโซเซไปข้างเตียง นั่งขัดสมาธิ วางมือทั้งสองไว้บนเข่าโดยหงายฝ่ามือขึ้น