“ทำไมไป๋เจี๋ยถึงดูมีสีหน้าสดใสขนาดนี้ มีชีวิตชีวาเต็มเปี่ยม แถมยังดูอ่อนเยาว์ลงไปหลายปีด้วย!”
เหยียนหลานส่ายหน้า ผู้หญิงที่ป่วยเป็นมะเร็งเต้านม เว้นแต่จะกินยาอายุวัฒนะเข้าไป ไม่อย่างนั้นจะเป็นอย่างที่ไป๋เจี๋ยพูดได้อย่างไร
ภาพลวงตา ต้องเป็นภาพลวงตาแน่ ๆ!
ขณะนั้น หลี่เฟิงแต่งตัวเรียบร้อยแล้วเดินออกมาจากห้อง
“น้าสาวครับ เช้านี้อยากกินอะไรครับ ผมทำให้ หรือจะลงไปซื้อข้างล่างดีครับ?”
“ไม่ต้องทำ ไม่ต้องลงไปซื้อ เดี๋ยวพวกเราสามคนออกไปกินด้วยกัน” เหยียนหลานเก็บความคิดมากมายกลับไป
หลี่เฟิงชะงักไป หรือความทรงจำของเขาจะสับสนไปแล้ว?
น้าสาวเพิ่งเข้าเวรยาวมาทั้งคืนแท้ ๆ ถ้าเป็นเมื่อก่อน พอกลับถึงบ้านก็จะเหนื่อยจนล้มตัวลงนอนทันที ต่อให้ฟ้าถล่มลงมาก็ไม่ตื่น
ทำไมวันนี้ถึงยังมีแรงออกไปกินมื้อเช้าได้อีก?
หรือว่ามีแผนอะไรอยู่?
“ลานลาน เสี่ยวเฟิง พวกเธอไปกินกันเถอะ ฉันไม่หิว อยากออกไปวิ่งสักหน่อย”
ไป๋เจี๋ยก็เดินออกมาจากห้อง เปลี่ยนเป็นชุดกีฬาออกกำลังกายสีม่วง ผมรวบเป็นหางม้าสูง
ทั้งตัวดูสะอาดสะอ้านคล่องแคล่ว เห็นชัดว่าตั้งใจจะออกไปวิ่งจริง ๆ
“ไป๋เจี๋ย อย่าล้อเล่นน่า หน้าร้อนขนาดนี้จะออกไปวิ่งอะไร!” เหยียนหลานกังวลจนแทบแย่ แต่บางเรื่องก็พูดตรง ๆ ไม่ได้
คนป่วยเป็นมะเร็งเต้านมจะไปออกกำลังกายหักโหม นี่มันเรื่องตลกอะไรกัน?
“หน้าร้อนแบบนี้แหละ ออกกำลังกายถึงจะได้ผลดียิ่งขึ้น”
ไป๋เจี๋ยโอบแขนเหยียนหลานแล้วออดอ้อนด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “ลานลาน ไม่รู้ทำไม พอตื่นเช้ามาวันนี้ก็รู้สึกเหมือนได้เกิดใหม่ ทั้งตัวเต็มไปด้วยเรี่ยวแรง ให้ฉันออกไปวิ่งสักหน่อยเถอะนะ”