จะโทษก็ต้องโทษเพียวจื่อกับพวกนั้นที่ร้องเสียงดังเกินไป ราวกับกำลังเชือดหมูไม่มีผิด
ไม่ใช่แค่เหยียนหลาน
ไป๋เจี๋ยก็ได้ยินเหมือนกัน เธอจึงพูดตามว่า “ใช่ เสียงร้องนั่นทรมานเกินไปแล้ว แทบจะเหมือนผู้หญิงคลอดลูกเลย!”
เธอกับเฉินจื้อจงต่างก็สุขภาพแข็งแรงดี แต่แต่งงานกันมาหลายปีแล้วก็ยังไม่มีลูกสักคน
แม้เธอจะไม่เคยสัมผัสความเจ็บปวดตอนคลอดลูก แต่ก็พอจินตนาการได้
หลี่เฟิงไม่กล้าพูดความจริง จึงเปิดปากโกหกทันที “หัวโล้นที่เมื่อกี้จะขอแอดวีแชทพวกเราน่ะ เหมือนได้รับโทรศัพท์จากศูนย์ตรวจดีเอ็นเอพ่อลูก เด็กทั้งสามคนไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของเขาสักคน ตอนนี้หัวแทบจะเขียวเป็นแสงแล้ว กำลังกอดคอกับเพื่อนร้องไห้อยู่ สงสารจนพูดไม่ออกเลย!”
“หา? เด็กทั้งสามคนไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของเขาเลยเหรอ? นั่นก็น่าสงสารจริง ๆ!” ไป๋เจี๋ยเชื่ออย่างไร้เดียงสา แถมยังส่ายหน้าด้วยสีหน้าเห็นอกเห็นใจ
เหยียนหลานกลับเหลือบมองหลี่เฟิงอย่างหงุดหงิด “อย่าไปฟังเขาพูดเหลวไหล วัน ๆ ไม่เคยทำตัวเป็นเรื่องเป็นราว!”
พูดจบ เธอก็เหยียบคันเร่ง ขับรถออกจากตรอกจู้กาน
ประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมา รถก็ขับเข้าไปในย่านบ้านชั้นเดียวแห่งหนึ่งในเขตเมืองเก่า
อย่าเห็นว่าเป็นบ้านชั้นเดียวเชียว ราคากลับแพงกว่าโครงการบ้านจัดสรรรอบ ๆ เสียอีก ใช้ชีวิตสะดวกสบายทุกด้าน ที่สำคัญคือสงบเงียบท่ามกลางความวุ่นวาย
เหยียนหลานจอดรถแล้วชี้ไปยังบ้านสี่ส่วนลานกลางที่อยู่ไม่ไกล “ที่นี่แหละบ้านของหมอลั่ว!”