“ที่แท้ก็ชิงเหอนี่เอง!”
ลั่วทูซานเก็บความคิดทั้งหลายกลับไป ใบหน้าเปื้อนยิ้มขณะลุกขึ้นเดินเข้าไปหา ทว่าในดวงตากลับมีความรู้สึกผิดอยู่หลายส่วน
คนทั้งโลกต่างเรียกเขาว่าหมอเทพ แต่จะมีสักกี่คนที่รู้ว่า แม้แต่อาการโปลิโอของหลานสาวสุดที่รัก เขาก็ยังหมดหนทางรักษา ช่างเป็นเรื่องน่าขันเสียจริง
“คุณปู่ เมื่อครู่กำลังคิดอะไรอยู่หรือคะ ถึงได้ใจลอยขนาดนั้น” ลั่วชิงเหอเงยใบหน้าเล็ก ๆ ขึ้นมองด้วยความอยากรู้อยากเห็น
“ไม่... ไม่มีอะไร!”
ลั่วทูซานยื่นมือไปกดปิดสวิตช์รถเข็นไฟฟ้า แล้วเข็นลั่วชิงเหอมาถึงหน้าห้องหนังสือ
ภายในลานบ้านมีบ่อน้ำเล็ก ๆ ที่สร้างขึ้นเป็นพิเศษ น้ำในบ่อใสจนมองเห็นก้นบ่อ ภายในปลูกบัวไว้มากมาย กลีบดอกสีชมพูอมขาวซ้อนกันเป็นชั้น ๆ แผ่ออกกว้าง เมื่อสะท้อนแสงอาทิตย์ก็ดูโปร่งแสงแทบจะใสแจ๋ว
ใบบัวกลม ๆ หลายใบลอยอยู่บนผิวน้ำ กลางใบยังมีหยดน้ำใสแวววาวกลิ้งไปมาอยู่สองสามหยด
ปลาทองหลายสิบตัวว่ายเอื่อย ๆ อยู่ใต้น้ำ บ้างก็มุดเข้าไปใต้ใบบัว บ้างก็โผล่ขึ้นมาพ่นฟอง ทำให้ผิวน้ำเกิดระลอกคลื่นเล็ก ๆ เป็นวงซ้อนกัน
“หนูไม่เชื่อหรอกค่ะ! หนูไม่เคยเห็นคุณปู่เป็นแบบนี้มาก่อน ต้องมีเรื่องอะไรแน่ ๆ!”
ลั่วชิงเหอส่ายหน้าเบา ๆ ซิลเวอร์ปิ่นที่ปักอยู่บนผมไหวตามการเคลื่อนไหว
คุณปู่อายุมากแล้ว ผ่านเรื่องราวและมรสุมมานับไม่ถ้วน ไม่ว่าจะพบเจอเรื่องอะไร ต่อให้ภูเขาไท่ซานถล่มลงมาตรงหน้า ก็ยังรักษาสีหน้าให้สงบนิ่งได้
แต่เมื่อครู่ เธอกลับเห็นความคาดหวัง ความตื่นเต้น และแม้กระทั่งความตกใจบนสีหน้าของคุณปู่