ไป๋เจี๋ยกับเหยียนหลานรู้จักกันมาหลายปี สนิทสนมกันจนแทบไม่มีเรื่องอะไรที่ไม่พูดคุยกัน
เรื่องเดียวที่ไป๋เจี๋ยปิดบังเหยียนหลานไว้ ก็คือความผิดพลาดที่เกิดขึ้นระหว่างเธอกับหลี่เฟิงในคืนนั้น
เพราะฉะนั้น ขอเพียงเหยียนหลานมีท่าทีผิดปกติไปแม้แต่นิดเดียว ไป๋เจี๋ยก็จะรู้สึกผิดและนึกถึงเรื่องนั้นขึ้นมาทันที
“ลานลาน ขอโทษนะ ฉันกับเซี่ยวเฟิง... ฉันกับเซี่ยวเฟิงไม่ควร...”
ไป๋เจี๋ยกัดริมฝีปากแน่น แทบอยากกัดให้เลือดออก ในเมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว เธอก็ทำได้เพียงสารภาพ
แต่ยังพูดไม่ทันจบ เหยียนหลานก็ขัดขึ้นเสียก่อน
“อะไรนะ? เซี่ยวเฟิงรู้เรื่องนี้ตั้งนานแล้วเหรอ?”
เหยียนหลานยิ่งโกรธเข้าไปใหญ่ เรื่องใหญ่โตขนาดนี้ ไป๋เจี๋ยกลับไม่ยอมบอกเธอ แต่ไปบอกเด็กหนุ่มอย่างหลี่เฟิง
เพื่อนสนิทแบบนี้ ยังจะคบกันต่อไปได้อีกหรือเปล่า?
“หา?”
เดิมทีน้ำตาของไป๋เจี๋ยแทบจะไหลออกมาอยู่แล้ว พอได้ยินเหยียนหลานพูดแบบนั้น เธอก็อ้าปากค้าง งุนงงไปทั้งตัว
นี่ไม่ใช่ความผิดพลาดของเธอคนเดียว แต่เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างเธอกับหลี่เฟิง
หลี่เฟิงย่อมรู้อยู่แล้ว
หรือว่าเธอเข้าใจผิดไปเอง? เรื่องที่เหยียนหลานพูดถึงไม่ใช่เรื่องในคืนนั้นกันแน่?
“ไป๋เจี๋ยเอ๋ย ไป๋เจี๋ย มีคนฝังเข็มให้เธอ แต่เธอกลับไม่บอกฉันสักคำ กลับยอมเล่าให้หลี่เฟิงฟัง เธอทำให้ฉันเสียใจมากเลยนะ!” เหยียนหลานยู่ปากน้อย ๆ แล้วหันหน้าหนี
ลองคิดดูสิ ช่วงนี้เธอนอนไม่หลับ กินข้าวไม่ลง ผมร่วงเป็นกำ ๆ ซูบผอมลงจนเห็นได้ชัด ทั้งหมดนี้ก็เพื่อใคร?