เช้าตรู่ของวันรุ่งขึ้น ท้องฟ้าขมุกขมัวเป็นสีเทา
แสงไฟในค่ายทหารหนานตูยังคงสว่างไสวตลอดคืนไม่เคยดับ
เมื่อเฉินมั่วลืมตาตื่น
เฮลิคอปเตอร์ด้านนอกขึ้นลงไปแล้วหลายเที่ยว
เสียงฝีเท้าของเหล่าทหารดังสลับกันไม่ขาดสาย
ทั้งฐานทัพราวกับอสูรกายยักษ์ที่กำลังจะตื่นขึ้น
เงียบสงบรอคอยวินาทีนั้นมาถึง
เขาล้างหน้าแปรงฟันแบบง่าย ๆ แล้วเปลี่ยนชุดป้องกัน
พอก้าวออกจากที่พัก สิ่งที่เห็นตรงหน้าคือหน่วยรบพิเศษและนักวิจัยที่เข้าแถวเป็นระเบียบ
หน้ากากของพวกเขาสะท้อนแสง ส่องประกายเย็นเยียบท่ามกลางหมอกยามเช้า——
ทุกคนพร้อมแล้ว
หน้าศูนย์ควบคุม
ผู้อำนวยการสำนักงานความมั่นคงยวี๋กั๋วตง ผู้บัญชาการเขตสงครามตะวันออกเหอซิงเหยา หัวหน้าแผนกขงเฟย์อัง และพันตรีฟางเทียนรุย ทั้งสี่คนอยู่พร้อมหน้ากัน
อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นโลหะปนน้ำยาฆ่าเชื้อ
สีหน้าของทุกคนสงบนิ่งและมั่นคงกว่าเมื่อคืนมาก
ยวี๋กั๋วตงก้าวเข้ามา
สายตาจับที่เฉินมั่ว น้ำเสียงหนักแน่น “เฉินมั่ว ครั้งก่อนที่ข้ามมิติไป เธออยู่ที่นั่นหกชั่วโมง ใช่ไหม”
“ใช่ครับ” เฉินมั่วพยักหน้า
“แล้วครั้งนี้ เธอพอจะคาดการณ์ล่วงหน้าได้ไหมว่าจะอยู่ที่นั่นนานแค่ไหน สถานที่จะเหมือนครั้งก่อนหรือเปล่า”
เฉินมั่วส่ายหน้า สีหน้าเคร่งขรึม
“จะอยู่ได้นานแค่ไหน ต้องข้ามไปถึงที่นั่นก่อนถึงจะรู้
ส่วนสถานที่นั้น...พอเปิดประตูมิติแล้วก็จะเห็นทันที
ถ้าเหมือนครั้งก่อน——”
เขาหยุดชั่วครู่ สูดลมหายใจลึก
“รอบตัวอาจมีซอมบี้อยู่”
บรรยากาศรอบข้างเงียบกริบ
สมาชิกทีมวิจัยวางกล่องอุปกรณ์ในมือลง
สมาชิกหน่วยรบพิเศษกระชับอาวุธบนบ่าโดยไม่รู้ตัว
ไม่มีใครพูดอะไร แต่สายตาของทุกคนเย็นชาและคมกริบขึ้น
เหอซิงเหยาเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนัก “ฟังนะ——เมื่อประตูมิติเปิดครั้งนี้ ให้สามหน่วยรบพิเศษไปก่อน
พวกเขานำหน้า รับผิดชอบเฝ้าระวังและสร้างพื้นที่ปลอดภัย”
“ทีมวิจัยตามเข้าไป
เก็บตัวอย่างอากาศ ตรวจสอบสภาพแวดล้อม และเก็บตัวอย่างข้อมูลให้ครบ