อีกด้านหนึ่ง ในเรือนของหวังซือ
"ท่านแม่ นางตกลงจะพ้าข้าไปแล้วหรือ" ฉู่ซิวแววตาสว่างวาบ มุมปากยกขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่
หวังซือหัวเราะเย็นชา "ตกลงแล้ว ไอ้น้องรองของเจ้าน่ะใจกว้างนัก ตอบตกลงทันที"
ฉู่ซิวแค่นเสียง "นางเป็นตัวอะไรกัน ไอ้พวกบ้านนอกที่ถูกเลี้ยงในชนบทร่วมหกปี กล้าดียังไงมาใส่หน้ากับข้าที่เป็นบุตรภรรยาเอก"
หวังซือรีบดึงเขานั่งลง ลดเสียงต่ำ
"ซิวเอ๋อร์ งานเลี้ยงใบไม้ร่วงครานี้เป็นโอกาสดีให้เจ้าได้อวดตัว พวกเพื่อนลูกหลานตระกูลใหญ่ของเจ้า ถึงเวลาล้วนต้องไป เจ้าจงทักทายกับพวกมัน ให้ทุกคนได้เห็นว่า ไอ้น้องรองของเจ้านั่นก็แค่ไอ้หนุ่มบ้านนอกจากชนบท มีแค่รูปโฉมดี แต่ลึก ๆ แล้วมิอาจออกงานสังคมได้"
ฉู่ซิวดวงตาฉายแววอิ่มเอม "ท่านแม่โปรดวางใจ ข้าจัดแจงไว้หมดแล้ว พวกนั้นล้วนเล่นกับข้ามาตั้งแต่เด็ก รู้จักสร้างเรื่องนัก ถึงเวลาข้าแค่พูดสองสามประโยค ก็พอให้นางได้ลิ้มรสแล้ว"
"อืม" หวังซือพอใจ พยักหน้า แล้วกำชับอีก "จำไว้ เบื้องหน้าท่านหญิงผู้สำเร็จราชการต้องสำรวมหน่อย อย่าให้ใครจับจุดอ่อนได้"
ฉู่ซิวโบกมืออย่างรำคาญ "รู้แล้ว รู้แล้ว ท่านแม่คอยดูก็แล้วกัน"
งานเลี้ยงใบไม้ร่วงจัดขึ้น ณ สวนฝูหรง ในจวนของท่านหญิงผู้สำเร็จราชการ
สวนตั้งอยู่ริมน้ำไหล ผิวทะเลสาบมีบัวเหลืออยู่ กิ่งฝูหรงที่บานช้าบ้างยื่นพ้นน้ำ สีขาวอมชมพูสลับกัน สะท้อนในระลอกคลื่นสีเขียวใส
รอบทะเลสาบตั้งโต๊ะยาวหลายสิบตัว ปูผ้าปูโต๊ะสีกุยช่าย บนนั้นวางผลไม้ตามฤดูและขนมเลิศรสสารพัด กลิ่นเหล้าดอกเก๊กฮวยผสมกับความเย็นสดชื่นของน้ำในทะเลสาบตลบอบอวลในยามบ่ายของฤดูใบไม้ร่วง