"คนเยอะจัง..."
เติ้งอวี่ซินพึมพำเบา ๆ หลายภารกิจที่ผ่านมา พวกเขาเจอคนรวม ๆ ยังไม่เท่านี้เลย
พอก้าวลงจากรถ ก็เห็นแต่ใบหน้าอ่อนเยาว์เต็มไปหมด
ความรู้สึกนี้เหมือนกลับไปอยู่ในรั้วมหาวิทยาลัย ทุกคนกำลังเดินเล่นสบาย ๆ
ตรงหน้ามีถนนหลักเพียงสายเดียว มุ่งสู่ส่วนลึกของเขตที่พัก
ระหว่างทาง กลุ่มคนจากทีมอื่นที่เดินสวนกันพาากันมองมา บ้างก็สำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้าแบบธรรมดา บ้างก็จับตาด้วยสายตาประเมินแข็งแกร่ง และยังมีสายตาที่หยุดชะงักอยู่กับความงามของสาว ๆ
ไม่ใช่แค่เพราะรูปร่างหน้าตาที่โดดเด่น แต่ยังรวมถึงสภาพของพวกเธอ...
ใช่แล้ว เพื่อนร่วมชั้นคนอื่น ๆ ที่เพิ่งมาถึงเขตที่พัก ไม่ว่าจะมาจากสามสถาบันไหนก็ตาม สีหน้าล้วนดูแย่มาก อ่อนล้าแทบขาดใจ
พูดง่าย ๆ ก็คือ คนอื่นหน้าตาซีดเซียว ริมฝีปากแห้งแตก
แล้วทำไมสาว ๆ กลุ่มนี้... แก้มแดงเรื่อ สดใสมีชีวิตชีวา แถมยังเปล่งประกายพลังบวกอีก???
"อะไรกันเนี่ย ขบวนรถสาวสวย ๆ ทั้งนั้นเลยเหรอ..."
"ดูตรงกลางนั่นสิ ขายาว เดินเหมือนถ่ายโฆษณาเลย!"
"สาว ๆ ในทีมเขาทำไมเหมือนไม่เคยหนาวมาก่อนเลยนะ?"
"สงสัยพรสวรรค์ดี หรือไม่ก็ภารกิจง่าย ชะตาดีเป็นบ้า!"
กลุ่มคนข้างทางหลายทีมมองเฉินอวี่และพวกที่โดดเด่นกว่าใคร แล้วพากันซุบซิบ
"มองอะไรนักหนา!"
หวังเมิ่งเมิ่งถูกมองจนรู้สึกไม่ค่อยชอบใจ ยืดอกเชิดหน้า แต่ก็ขยับเข้าไปใกล้เฉินอวี่อีกครึ่งก้าว!
"พอเถอะเมิ่งเมิ่ง ให้เขามองไปเถอะ อย่าไปหาเรื่องก่อน"
หยางเค่อซินกลับปรับตัวได้ดี เรียวขายาวก้าวย่างสบาย ๆ แถมยังหันไปสบตากับเด็กหนุ่มสองสามคนที่มองเธอ กระทั่งพวกเขาหลุบตาหลบสายตาอย่างเก้อ ๆ
จางวั่นเยว่พยักหน้า: "ดูสภาพพวกเขาแล้ว น่าจะมาถึงหลังเราพอดี คงเพิ่งทรมานกับความหนาวเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน สภาพเลยแย่ขนาดนี้..."
"น่าสงสารจัง"
หลี่เมิ่งเหยารู้สึกสะท้อนใจ
พอเทียบกันแบบนี้ สาว ๆ ยิ่งรู้สึกว่าการตามเฉินอวี่มา เป็นตัวเลือกที่ถูกต้องที่สุด
ไม่อย่างนั้นก็ไม่อยากคิดเลยว่า พวกเธอจะดีกว่าคนพวกนี้หรือเปล่า
จนกระทั่งพวกเขาเดินตามฝูงชน มาถึงสี่แยก เห็นแผ่นโลหะขนาดยักษ์ตั้งตระหง่านอยู่กลางถนน...
นักศึกษาจากอีกหลายเส้นทางที่เดินมาถึง ต่างมารวมตัวกันที่นี่เอง