“พวกคุณ... ไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม?”
“นั่นมันเขตบ้านพักตากอากาศนะ สิบหลังเต็มหมด มีคนถือปืนด้วย!”
ซุนฮุยเองก็ร้อนรน มือที่ดันแว่นยังสั่น “พี่รหัส คุณต้องพูดอะไรสักอย่าง ที่นั่นไม่ใช่ที่เล่นสนุกนะ ไปไม่ได้เด็ดขาด!”
จั่วซือไม่ได้พูดอะไร แต่สายตากวาดไปมาระหว่างจางวั่นเยว่กับเสิ่นชิงฉือ
ราวกับพยายามมองทะลุทั้งสองคนให้ถึงแก่น
เพราะถึงยังไง สองคนนี้...
คนหนึ่งคือหัวหน้าห้องในชั้น ใจเย็นและมีเหตุผล อีกคนคือดาราสาวชื่อดังในวงการบันเทิง สุขุมรอบคอบ
แต่เธอกลับมองไม่เห็นว่าทั้งสองมีความกลัวแม้แต่น้อย
พวกเธอเป็นอะไรไป?
ได้ยินว่ามีปืนก็ไม่กลัวกันบ้างหรือไง?
หวังเมิ่งเมิ่งกลับค่อนข้างตื่นตระหนก “พี่เฉินอวี่... คุณไม่กลัวปืนเหรอ?”
หลี่เมิ่งเหยา เติ้งอวี่ซิน และสาวๆ คนอื่น ก็มีความกลัวอยู่บ้างเหมือนกัน
เพราะถึงยังไง มนุษย์ก็มีความกลัวปืนฝังอยู่ในสายเลือด
ไม่ว่าคุณจะมีพรสวรรค์อะไร ความสามารถแค่ไหน แค่ถูกกระบอกปืนสีดำสนิทจ่อใส่ ไม่เยี่ยวราดก็ถือว่าเก่งแล้ว
เฉินอวี่ส่ายหน้า
ไม่พูดอะไร และไม่อธิบายด้วย
หวังเมิ่งเมิ่งกลืนน้ำลาย ไม่ถามต่ออีก
จั่วซือและคนอื่นๆ มองหน้ากันไปมา เก็บทุกอย่างไว้ในสายตา
ความกลัวเป็นของจริง
การยอมจำนนก็เป็นของจริง
“ไม่ใช่ พวกคุณ... จะไม่มีใครพูดอะไรสักคำเลยเหรอ?”
จางอวี่เฟิงกระตุกมุมปาก “เขาบอกว่าจะไป ก็ไปเลย?”
เขามองไปที่จางวั่นเยว่ แล้วมองไปที่เสิ่นชิงฉือ
“ไม่นะ พี่รหัส หัวหน้าห้อง พวกคุณก็เชื่อฟังขนาดนี้เลยเหรอ? นั่นมันปืนนะ! ถึงจะมีเนตรแห่งสันติอยู่ พวกเขาฆ่าคนไม่ได้ แต่ยิงเข้าที่ขาสักนัด ก็หมดสภาพต่อสู้แล้วนะ!”