ร่างของจ้าวซู่กระแทกพื้น
เกิดเสียงทึบ
เลือดไหลทะลักจากแผลที่คอ ซึมลงบนพื้นซีเมนต์สีเทา กระจายกว้างขึ้นเรื่อย ๆ ยิ่งกว้างก็ยิ่งดำ
“ฆ่ากันแล้ว! เขาฆ่าคนจริง ๆ!”
“ประธานจ้าวตาย!!!”
“บ้าเอ๊ย บ้าเอ๊ย! นี่มันเขตปลอดภัยนะ!”
“เนตรแห่งสันติทำไมไม่ทำงาน!”
สายตานับไม่ถ้วนจ้องเขม็งขึ้นฟ้า!
ดวงตาสีทองขนาดใหญ่ยังคงแขวนอยู่ตรงนั้น รูม่านตาตั้งตรง!
จ้องมองร่างที่ยังกระตุกอยู่เบื้องล่าง!
แต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น เหมือนเครื่องจักรที่พัง!
ชั่วขณะนั้น ทุกคนตกอยู่ในความตื่นตระหนก…
ต้องรู้ไว้ก่อนว่า ใคร ๆ ก็คิดว่าเขตที่พักปลอดภัยเด็ดขาด ต่อให้หาที่ตายยังไงก็ไม่เป็นไร!
แค่อย่าไปถนนหมายเลขสาม ก็ไม่มีใครทำอะไรคุณได้!
แต่ตอนนี้ กฎนั้นถูกทำลาย เขตที่พักก็ถูกฆ่าได้ แถมยัง…ต่อหน้าต่อตาเนตรแห่งสันติ ปาดคอตายคาที่…
เฉินอวี่สะบัดหยดเลือดจากมีดเลาะกระดูกอันใหญ่โต แล้วหันหลังเดินไป
ฝูงชนหลีกทางให้เป็นทางกว้างใหญ่ ห่างกันไม่ใช่เล่น
จางวั่นเยว่ เสิ่นชิงฉือ และคนอื่น ๆ ไม่พูดอะไร เพียงหลีกทาง เผยให้เห็นครูสองคนด้านหลัง
“เฉินอวี่! นักเรียนเฉินอวี่!”
อาจารย์หวังไม่พูดพร่ำ คุกเข่าลงพรวด: “ดีมาก! อาจารย์รู้อยู่แล้วว่านายไม่ใช่คนธรรมดา! ไอ้จ้าวซู่นั่นข้านานแล้วก็เห็นขี้หน้ามัน!”
ศาสตราจารย์โจวก็ได้สติ รีบพยักหน้าตาม: “ใช่ ใช่ นักเรียนเฉินอวี่นี่ถือว่ากำจัดภัยร้ายให้ประชาชนนะ! ไอ้จ้าวซู่นั่นปกติชอบรังแกเพื่อนนักเรียน! พวกเราคนเป็นครูก็ลำบากใจที่จะพูดอะไร…”