เฉินอวี่พยักหน้า: "รู้แล้ว พวกเธอรออยู่ในรถ ข้าไปเอาของ"
พูดจบก็เดินผ่านหลี่เมิ่งเหยา มุ่งหน้าไปยังประตูหลักของตู้โดยสาร
"เฉินอวี่ ข้าไปด้วย!"
จางวั่นเยว่อาสา
เฉินอวี่พยักหน้า: "อืม ได้"
หยางเค่อซินก็เอ่ย: "ข้าตามไปด้วย!"
เติ้งอวี่ซินก็ก้าวออกมา
เฉินอวี่โบกมือ: "พวกเจ้าไม่ต้องไป ข้าแค่ไปเอาของ หัวหน้าห้องตามไปก็พอ"
พูดจบเขาก็ลงจากรถเป็นคนแรก จางวั่นเยว่สวมเสื้อกันหนาวแล้วตามไปติด ๆ
ภายในช่องปลอดภัย
หลี่เมิ่งเหยาสูดหายใจเข้าลึก แล้วปิดประตูโดยตรง
เหลือเพียงนางกับหวังเมิ่งเมิ่งสองคน
หวังเมิ่งเมิ่ง: "?"
รอยแดงบนใบหน้านางจางลงบ้าง มีเพียงริมฝีปากที่ยังแดง: "เป็นอะไรไปเมิ่งเหยา ปิดประตูทำไม?"
หลี่เมิ่งเหยาสีหน้าไม่ดี เอ่ยถามเสียงเบา: "หวัง...เมิ่ง...เมิ่ง! เจ้า...เจ้ายังจะเอาหน้าอีกไหม! เจ้าก็รู้ดีว่าข้ากับเฉินอวี่เป็นอะไรกัน เจ้ายัง..."
หวังเมิ่งเมิ่งหลบตา: "เมิ่งเหยา เจ้าฟังข้าอธิบายก่อน"
"อธิบาย?"
หลี่เมิ่งเหยาชี้ไปที่ปากของหวังเมิ่งเมิ่ง: "จะอธิบายอะไร? อธิบายว่าเมื่อกี้เจ้าทำอะไร? อธิบายว่าเพื่อนรักของข้า คลานไปอยู่แทบเท้าแฟนเก่าของข้าได้ยังไง?"
"เจ้ารู้ไหม...เจ้าเหมือน...เหมือน..."
คำนั้นนางพูดไม่ออก แต่นางโกรธจนแทบระเบิด
"ข้าไม่ได้ทำ!"
หวังเมิ่งเมิ่งดึงมือหลี่เมิ่งเหยา พูดอย่างจริงจัง: "เจ้าก็รู้แก่ใจ ต่อให้พี่เฉินอวี่มีความสุข เราถึงจะได้อยู่ข้างกายเขาตลอด นั่นถึงจะปลอดภัย!"
หลี่เมิ่งเหยาชั่วขณะหาคำโต้แย้งไม่ได้