“???”
รอยยิ้มบนใบหน้าผู้อำนวยการอวี๋แข็งค้าง ถึงกับสงสัยว่าตัวเองหูฝาดไป
ด้านข้าง ทุกคนมองไปข้างหลังด้วยความสงสัย
ในเวลานี้ ใครกล้าอาจหาญท้าทายถึงเพียงนี้ ไม่กลัวจะเป็นเหมือนจ้าวเฉินจริง ๆ หรือ?
ไม่ไกลนัก...
ท่ามกลางหิมะและลม...
เงาร่างสองคนยืนอยู่ที่นั่นอย่างเงียบเชียบตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้
คือเฉินอวี่และจางวั่นเยว่นั่นเอง
มือทั้งสองของเฉินอวี่ล้วงกระเป๋าอย่างสบาย ๆ สีหน้าเรียบเฉย แต่ดูเย็นชาอยู่เล็กน้อย
จางวั่นเยว่ยืนอยู่ข้างหลังเขา มองทุกคนด้วยแววตาเฉียบคม
“เฉินอวี่?! ให้ตายเถอะ! จริงดิ!”
“เขา...เขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?!”
“ผู้อำนวยการอวี๋...เรื่องมันเป็นยังไงกัน! เขาไม่ได้ออกมาไม่ใช่เหรอ?!”
“ดูตอนนี้สิ หมอนั่นออกมาตั้งนานแล้ว ไปนั่งพักในรถนี่!”
“แล้วทำไมเขาไม่รีบขับรถหนีไปล่ะ?”
ทุกคนวิพากษ์วิจารณ์ มองไปทางเฉินอวี่ทั้งสองคนด้วยสีหน้าไม่เป็นมิตร
จ้าวเฉินเห็นว่ามีคนดึงความสนใจไปแล้ว มองแผ่นหลังของผู้อำนวยการอวี๋ คิดจะฉวยโอกาสชุลมุนถอยหลัง...
แต่ผู้อำนวยการอวี๋ไม่แม้แต่จะหันกลับมา: “จับตาดูเจ้าจ้าวเฉินให้ดี ข้าไปเดี๋ยวก็กลับมา”
ทันใดนั้น จ้าวเฉินก็ถูกคนสองคนสกัดไว้
“...”
ด้านหน้า รอยยิ้มปั้นแต่งเต็มใบหน้าผู้อำนวยการอวี๋แล้ว เขาถูมือเดินเข้าไปหาเฉินอวี่
“เพื่อนนักเรียนเฉินอวี่!”
เสียงของผู้อำนวยการอวี๋เต็มไปด้วยความกระตือรือร้น: “โอ๊ะโห ช่างบังเอิญยิ่งนัก พวกเราเพิ่งพูดกันว่า ด้วยความสามารถของนายนะ ต้องออกมาได้ตั้งนานแล้วแน่ ซึ่งก็จริงอย่างที่คิดเลย!”