เมื่อได้ยินคำพูดของเฉินอวี่
เหล่าสาวพากันครุ่นคิด
หวังเมิ่งเมิ่งกลั้นอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็กลั้นไม่ไหว: "พี่เฉินอวี่ จางจื่อเซวียนไปล่วงเกินนายยังไงกันแน่ ถึงทำให้นายโกรธขนาดนี้?"
เฉินอวี่มองนางแวบหนึ่ง
หวังเมิ่งเมิ่งหดคอ: "ฉันก็แค่ถามตามที่สงสัยน่ะ..."
นางนึกขึ้นได้ว่าไม่นานมานี้ ตัวเองเคยพูดถึงข้อดีของประธานจาง
คิดดูตอนนี้
เกือบก่อเรื่องใหญ่
หลี่เมิ่งเหยาจนปัญญา ดึงนางไว้ทีหนึ่ง: "อย่าพูดพล่อยๆ"
หวังเมิ่งเมิ่งทำหน้าง้ำ: "ฉันก็แค่อยากรู้!"
หยางเค่อซินถามด้วยความสงสัย: "งั้นตอนนี้พวกเราจะไปถนน 3 หรือจะไปเขตบ้านพักตากอากาศต่อ?"
คำถามนี้
ทุกสายตาจับจ้องไปที่เฉินอวี่
จางวั่นเยว่เรียบเรียงสถานการณ์: "ตามที่จังรุ่ยพูด จางจื่อเซวียนอยู่ที่ถนน 3 พวกเราไม่ไปรึ?"
เฉินอวี่ส่ายหัว: "ไม่รีบ"
เขามองไปยังตึกที่อยู่ไกลๆ
"หาที่ซุกหัวก่อน"
จางวั่นเยว่ครุ่นคิด: "นายจะค่อยๆรอพวกนางกลับมา?"
เฉินอวี่พยักหน้า: "อืม ตอนนี้ไปถนน 3 ก็ไม่แน่ว่าจะเจอจางจื่อเซวียน แต่คืนนี้สามทุ่ม องค์กรมีประชุม นางต้องไปแน่"
หวังเมิ่งเมิ่งแทรกเข้ามา: "พี่เฉินอวี่ งั้นเราจะอยู่ตึกไหนกัน? ฉันดูตึกพวกนั้นแล้ว สวยๆทั้งนั้นเลย โดยเฉพาะหลังที่มีสามชั้นมีระเบียงด้วย เพอร์เฟกต์มาก!"
หลี่เมิ่งเหยาหันขวับมามองนาง: "ถามเฉินอวี่ก่อนสิ ว่าให้อยู่ชั้นสามรึเปล่า"