ภายในห้อง คนทั้งสี่มองหน้ากัน
ไม่มีใครรู้คำตอบ
ราวกับตอนเข้ามา เสียงผู้ชายนั่นไม่มีความหมายใด ๆ
หลินเยว่ยืนอย่างหวาด ๆ กลางห้องนั่งเล่น "ถะ ถ้าอย่างนั้น... พวกเราจะทำยังไงดีคะ? รอเฉย ๆ งั้นเหรอ?"
เฉินอวี่ส่ายหัว "ภารกิจครั้งนี้คืออะไร"
หลินเยว่ชะงัก พยายามนึก "อืม... เหมือนจะ... เอาชีวิตรอดถึงรุ่งสางของวันที่สี่?"
"ใช่"
เฉินอวี่ยิ้มบาง ๆ นั่งลงบนเบาะรองนอน "เพราะฉะนั้นไม่ต้องทำอะไรเลย แค่มีชีวิตอยู่ ก็พอ"
เสิ่นชิงฉือขยับเข้ามาใกล้ นั่งลงข้าง ๆ "ในสถานที่แปลกถิ่นแบบนี้ ควรทำอะไรให้น้อยที่สุด ทุกอย่างให้เรียบง่ายเข้าไว้ ไม่อย่างนั้น ถ้าไปทำให้เกิดกับดักหรือกฎอะไรบางอย่างขึ้นมา..."
หลินเยว่สะท้านเยือก ไม่กล้าคิดต่อ
หลี่เมิ่งเหยาเองก็อดไม่ได้ที่จะพูดขึ้น "แต่พวกเราก็ต้องรู้ใช่ไหมคะว่าค่ำคืนนี้จะมีอะไรบ้าง? ตอนนี้ขนาดแค่นอนได้ พวกเราก็ยังไม่กล้ากันเลย?"
เธอนึกถึงคำว่า "ใต้เตียง" "ตู้เสื้อผ้า" "ห้องน้ำ" แล้วใจก็สั่นผวา
เสิ่นชิงฉือถอนหายใจเบา ๆ "การเดาสุ่มสี่สุ่มห้าจะยิ่งเพิ่มความกลัว น้องเมิ่งเหยา สิ่งที่เราทำได้ตอนนี้คือทำความคุ้นเคยกับห้องนี้ ให้แน่ใจว่าไม่มีอันตรายซ่อนอยู่"
หลี่เมิ่งเหยาเม้มปาก "ก็ได้ค่ะ..."
เฉินอวี่หันไปนิดหนึ่ง สายตาจับจ้องที่ใบหน้าของเสิ่นชิงฉือ
ภายใต้แสงไฟสลัว ๆ ริบหรี่ เธอถอดหน้ากากออก เผยใบหน้าเรียบเฉยสวยงาม
"พี่สาว"
เฉินอวี่ถามขึ้นกะทันหัน "พรสวรรค์ของพี่คือการควบคุมเงา แต่ถ้าในสภาพแวดล้อมที่มืดสนิท ไร้แหล่งกำเนิดแสง พี่จะควบคุมได้ยังไง"