สีหน้าของเซียวปิงดูไม่ค่อยดีนัก
ชายหนุ่มอารมณ์ร้อนที่อยู่ข้างหลังเขาสวนกลับทันที: "หวังเมิ่งเมิ่ง แกจะเห่ออะไร! พวกเราเดินตามมาตลอดทาง แบกรับความเสี่ยงไม่แพ้กัน!"
"ใช่แล้ว! ที่นี่บ้านแกหรือไง? ของดีใครเห็นก็มีสิทธิ์!"
เด็กสาวอีกคนก็ส่งเสียงสมทบ
เซียวปิงยกมือห้ามความวุ่นวายของลูกทีม ฝืนยิ้มที่ดูสุภาพ: "เฉินอวี่ เราเจอกันอีกแล้ว เธอเก่งจริง ๆ มีวิธีเก็บเฟิร์นความร้อนใต้พิภพพวกนี้มาได้"
เฉินอวี่สีหน้าราบเรียบ: "พวกนายตามเรามานานแล้วสินะ"
เซียวปิงส่ายหัว: "ไม่ได้ตามหรอก เราแค่เฝ้าเฟิร์นพวกนี้มานานแล้ว"
เขาหยุดครู่หนึ่ง: "ไม่ว่าใครจะได้ไป เราก็จะออกมาหารือกัน ว่าจะแบ่งอย่างไร"
"?"
หลี่เมิ่งเหยาส่งเสียงเหอะ: "แบ่งยังไง? พวกเราเก็บเอง จะยกให้พวกนายทำไม!"
ข้างหลังเซียวปิง ชายหนุ่มอารมณ์ร้อนเอ่ยปากทันที:
"พวกเราเฝ้าอยู่ครึ่งชั่วโมงเต็ม!"
"ทุกคนก็เป็นเพื่อนร่วมสถาบันกัน ในสถานการณ์คับขันแบบนี้ ควรช่วยเหลือเกื้อกูลกัน พวกเราไม่มีผลงานก็มีหยาดเหงื่อ ตรงนั้นสามกอ แบ่งให้สักหนึ่งสองกอก็ไม่เกินไปใช่ไหม?"
จางวั่นเยว่หน้าชาไม่ปริปาก
เติ้งอวี่ซินหลบหลังเฉินอวี่ พึมพำเบา ๆ: "ฉันว่าไม่มีทั้งผลงานทั้งหยาดเหงื่อ"
เฉินอวี่เอ่ยราบเรียบ: "พวกนายพูดจบหรือยัง?"
เซียวปิงหรี่ตา เอ่ยขึ้นจริงจัง: "เฉินอวี่ พูดจริง ๆ เลยนะ พวกเราไม่อยากลงมือ"
"แต่เธอก็เห็นแล้ว ถ้าไม่มีเฟิร์นความร้อนใต้พิภพ พวกเราอาจตายเพราะหนาวตายแน่ สองกอ แลกกับการที่เราจากไป ไม่รบกวนอีก มิฉะนั้นถ้าลงมือกันขึ้นมา เกิดดึงดูด..."