“ผมขอย้ำอีกครั้งนะ คุณหมอเฉียว”
เฉินอวี่เงยหน้าขึ้นมองเธอ “ผู้หญิงทุกคนบนรถของผม ต้องเชื่อฟังผมอย่างไม่มีเงื่อนไข คุณไม่เข้าใจคำว่า ‘ไม่มีเงื่อนไข’ หรอ?”
ริมฝีปากของเฉียวซีสั่นระริก
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเจอสถานการณ์แบบนี้ ถูกบังคับโดยผู้ชายที่อายุน้อยกว่าตัวเองตั้งมาก...
เธอไม่ใช่ไม่ได้คิดว่าจะเจอแบบนี้
แค่ไม่คิดว่ามันจะมาถึงไวขนาดนี้ เร็วขนาดนี้
เธอยังไม่พร้อม...
เธอสูดหายใจลึกหลายครั้ง “อย่างน้อย... อย่างน้อยก็ปิดไฟก่อน”
เสียงเธอเบาจนแทบไม่ได้ยิน
เฉินอวี่ไม่ขยับ
“แบบนี้แหละ”
สามคำ ทำลายความหวังริบหรี่ของเธอ
เฉียวซีหลับตาลง แล้วลืมตาขึ้น
จากนั้นก็ย่อตัวลง
ใช่แล้ว ไม่ใช่คุกเข่า แต่ย่อตัวลง
นี่คือความหยิ่งยโสเดียวที่เธอเหลืออยู่
แต่ท่วงท่านี้ ก็น่าอัปยศพอแล้ว
เฉียวซีก้มหน้าลงต่ำ ผมยาวสยายลงมาจากบ่า ปิดบังใบหน้าเกือบครึ่ง
เฉินอวี่ก้มลงมองเธอ
ไม่พูดอะไร
เพียงแค่ยกมือขึ้น ลูบเบาๆ ที่กลางศีรษะเธอ
เฉียวซีสะดุ้งเฮือก
แล้วในที่สุด เธอก็เลิกขัดขืน หัวไหล่ทรุดลง ร่างทั้งร่างอ่อนระทวย
ภายในห้องเล็กเหลือเพียงเสียงหายใจที่สะกดกลั้น กับเสียงเบาๆ ของลมร้อนที่พัดออกจากช่องฮีตเตอร์
นอกหน้าต่าง พายุหิมะยังคงอยู่
แต่เฉินอวี่ไม่เห็นจะให้หายนะมามีผลต่อคุณภาพชีวิตเลย
พูดได้ระดับหนึ่งว่า พอหายนะมา เขายิ่งสุขสบายกว่าเดิม
[ยานพาหนะปัจจุบัน: รถบัส (เล็ก)]
[วัสดุก่อสร้างที่ใช้ได้: ไม้ x1610, เหล็กก้อน x810, อะไหล่ x1460, ผ้า x365, กระจก x10, ชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์ x115, แกนพลังงานระดับต่ำ x86]
[ขาดแคลน: วัสดุกรอง, สีสเปรย์กราฟฟิตี้, สารเคมีพิเศษ ฯลฯ]
[อัปเกรดยานพาหนะ——]
[1.ขยายพื้นที่]
[2.เสริมโครงสร้าง]
[3.ควบคุมสภาพแวดล้อม]
[4.พลังงาน]
[5. สิ่งอำนวยความสะดวกพิเศษ]
“ควรอัปเกรดอะไรดีล่ะ...”
เฉินอวี่นอนอยู่ข้างเตียง มองแผงคุณสมบัติที่ลอยในอากาศ พลางจมลงในห้วงคิด