เสิ่นชิงฉือส่ายหน้า: "ฉันไม่ได้หมายถึงเขา จะพูดยังไงดี..."
เธอกำลังเรียบเรียงคำพูด คิดว่าจะเล่าเรื่องของหลินเยว่ยังไง แต่ก็พบว่าไม่ว่าจะเล่าแบบไหน ก็ยากที่จะให้คนอื่นเข้าใจ แถมยังชวนพิศวง
[ประกาศเขต ผู้โดยสารชุดแรกที่เข้าสู่ย่านชีวิตได้ปรากฏขึ้นตามลำดับแล้ว]
[เพลิดเพลินกับชีวิต เริ่มต้นจากย่านชีวิต]
ข้อความแจ้งเตือนกะทันหันขัดจังหวะความคิดของเสิ่นชิงฉือ
"ชุดแรก?"
"เราไม่ใช่ยังเหลืออีกสามวันหรอกเหรอถึงจะถึง?"
ในรถเงียบไปชั่วครู่ สายตาหลายคู่จับจ้องไปที่เฉินอวี่
เฉินอวี่อธิบายเรียบๆ: "ระยะเวลาภารกิจขึ้นอยู่กับโชค แล้วก็ฝีมือด้วย ถ้าวิ่งนำหน้าได้ตลอด ถ้าไม่ดวงดีไม่เจอภารกิจที่กินเวลา ก็ต้องมีดีอยู่บ้างน่ะแหละ"
หวังเมิ่งเมิ่งรีบถาม: "งั้นพวกเขาก็ขนของดีๆไปหมดแล้วสิ?"
จางวั่นเยว่ก็วิเคราะห์ตาม: "ถึงก่อน... แปลว่าได้ก่อนทุกอย่าง ถ้าย่านชีวิตไม่ใหญ่ สิ่งของที่มีจำกัดก็อาจถูกพวกนั้นขนเกลี้ยง"
"แล้วจะทำยังไง?"
เติ้งอวี่ซินถาม
เฉินอวี่โบกมือ: "พวกนั้นก็ทำของพวกนั้นไป ใช่ว่าใครเก็บไปแล้วจะเป็นของคนนั้นซะหน่อย"
ด้านข้าง เฉียวซีก็พูดขึ้นมาทันใด: "หืม?"
สายตาเธอจับจ้องที่แก้มของเฉินอวี่ ตรงนั้นมีรอยแผลยาวเรียว: "หน้าเธอมีแผลเหรอ?"
ทันทีที่พูดจบ ภายในรถก็ราวกับฟ้าถล่มแผ่นดินทลาย
รถบัสถึงกับสั่นสะเทือน
"ให้ดูหน่อย ให้ดูหน่อย!"
หวังเมิ่งเมิ่งเป็นคนแรกที่พุ่งเข้ามา "ไปโดนอะไรมา? เจ็บไหมคะพี่เฉินอวี่?"
เสิ่นชิงฉือ เติ้งอวี่ซิน และคนอื่นๆ ก็พากันมองมา
หยางเค่อซินที่กำลังขับรถ มองผ่านกระจกหลัง ก็มีแววกังวลเช่นกัน