ค่ำคืน ยิ่งดึกยิ่งมืด
แต่บ้านพักหมายเลข 6 กลับสว่างไสว
หน้าประตูรั้วนอกบ้าน มีคนยืนอยู่สี่คน เป็นเวรยามของคืนนี้
พวกเขาพิงกรอบประตู สูบบุหรี่แสนล้ำค่า เหลือบมองวิลล่าด้านหลังบ้างเป็นครั้งคราว ผ่านหน้าต่างกระจกสูงชั้นล่าง มองเห็นเงาคนเดินกันขวักไขว่
"เมื่อก่อนไม่เคยรู้เลยว่าบุหรี่มวนเดียว...จะล้ำค่าปานนี้..."
"ใช่ ถ้าไม่เพราะพวกหัวหน้าชมรมกับอาจารย์ พวกเราคงหาของแบบนี้ไม่ได้"
"ใช่เลย บุหรี่ซองเดียวแลกน้ำได้ตั้งพวงนึง"
ยามทั้งสี่พูดคุยเรื่อยเปื่อย ต่างพากันทอดถอนใจ ในยามนี้ที่ได้สูบบุหรี่สักมวน ช่างมีความสุขเสียจริง
ส่วนคนส่วนใหญ่ ล้วนอยู่ด้านในประชุมกัน
คนเหล่านี้ล้วนเป็นแกนหลักของชมรมใหญ่ทั้งสี่ บวกกับอาจารย์จากฝ่ายกิจการนักศึกษาอีกสองสามคน
โซฟานั่งเต็ม เก้าอี้ก็นั่งเต็ม แม้แต่ขั้นบันไดก็ยังเบียดเสียดด้วยผู้คน เสียงหัวเราะ เสียงพูดคุย เสียงชนแก้วผสมปนเป ครึกโครมเหมือนงานปีใหม่
"เอาล่ะ ถึงเวลาคุยเรื่องจริงจังกันแล้ว!"
เจิ้งหยวน หัวหน้าชมรมกีฬา ผมเกรียนสั้นเรียบร้อย เสื้อกล้ามกีฬาสีดำรัดกล้ามเนื้อแน่น
เขาพูดจบ ก็ช่วยกดเสียงอื้ออึงลงได้บ้าง
หวังเจ๋อหลิน ในฐานะหัวหน้าชมรมวรรณกรรม เอ่ยปากช้าๆ: "วันนี้เด็กใหม่มาอีกตั้งพันกว่าคน เข้าร่วมกิจกรรมกันเท่าไหร่ แล้วที่แสดงเจตจำนงไว้มีเท่าไหร่?"
เด็กสาวที่รับหน้าที่ลงทะเบียนรีบเปิดสมุด: "230 คนจ่ายค่าธรรมเนียมจัดการ คิดเป็นทรัพยากรประมาณครึ่งหนึ่งของพวกเขา พอกินได้สองเดือน"