“โอ้ เรื่องนี้น่ะเหรอ”
จางจื่อเซวียนพยักหน้า “ฉันก็ได้ยินมาเหมือนกัน รุ่นน้องคนหนึ่งบอกฉัน...”
เจิ้งหยวนขมวดคิ้ว “เดี๋ยวนะ มันถามหาจื่อเซวียนทำไม”
อาจารย์หลี่ส่ายหน้า “ฉันฟังมาจากหลายคนที่อยู่ในเหตุการณ์ มันถามหาเธอโดยเฉพาะ”
สีหน้าเจิ้งหยวนเครียดลง “หมายความว่าไง มันฆ่าจ้าวซู่แล้ว คราวนี้จะมาจัดการจื่อเซวียนต่อ”
ภายในบ้านพักตากอากาศ ทุกคนยังไม่ทันได้จากไป เมื่อได้ยินประโยคนี้ ต่างก็หยุดฝีเท้าแล้วเดินเข้ามาล้อม
“ไม่น่ามั้ง ประธานจางก็ไม่ได้ไปยุ่งกับมันนี่”
“ไอ้คนนี้มันบ้าไปแล้วรึไง เห็นใครก็กัด”
“แล้วจะทำยังไงดี พวกเราต้องปกป้องประธานจางนะ”
จางจื่อเซวียนฟังพวกเขาพูดกันจ้อกแจ้ก เอียงคอเล็กน้อย “พวกคุณอย่าตื่นเต็นกันไปหน่อยเลย มันก็ไม่ได้มาหาฉันสักหน่อย”
อาจารย์หลี่ขมวดคิ้ว “จื่อเซวียน เรื่องนี้จะไม่เอามาใส่ใจไม่ได้นะ หมอนั่นฆ่าคนไปหลายคนกลางลานกว้างโดยไม่กระพริบตา คนแบบนี้มีอะไรที่มันทำไมได้”
เจิ้งหยวนตบต้นขา “คืนนี้ชมรมกีฬาจะตรึงกำลังที่อาคาร 6 ฉันจะดูซิว่ามันกล้ามารึเปล่า”
สิ้นเสียง คนข้าง ๆ หลายคนก็เอ่ยสมทบทันที
“นับฉันด้วย ฉันมองไอ้เฉินอวี่หมอนั่นไม่ชอบมานานแล้ว ไอ้สารเลว”
“ฉันก็อยู่”
หวังเจ๋อหลินดันแว่น “ชมรมวรรณกรรมก็อยู่ด้วยดีกว่า เราคนเยอะ มันไม่กล้ามาหรอก”
สวี่หลิงจื้อหรี่ตายิ้ม “สมาคมยุวชนก็จะเฝ้าอยู่ในห้องโถง ประธานจางพลาดไม่ได้เด็ดขาด”