"หืม?"
เฉินอวี่หรี่ตาลง: "แล้วทำไมของบางคน เธอกลับเก็บไม่ได้ล่ะ?"
จางจื่อเซวียนเห็นเฉินอวี่เริ่มสนใจ รีบอธิบายทันที: "ไม่ ไม่ ไม่ใช่! ความสามารถของฉันไม่ใช่ควบคุมอารมณ์ แต่เป็นการขยายอารมณ์ที่มีอยู่เดิม!"
"แค่พวกเขามีความเชื่อใจให้ฉันสักนิด ฉันก็ขยายจนทำให้พวกเขายอมมอบเสบียงได้! พวกที่เก็บไม่ได้ คือพวกที่ไม่เชื่อใจวิทยาลัยมาตั้งแต่แรก!"
น้ำเสียงเธอเร็วขึ้นเรื่อย ๆ: "บางคนกลัวนาย ฉันก็ขยายได้! ทำให้พวกเขากลัวนายมากขึ้น ไม่กล้าขัดขืน! ไว้ชีวิตฉัน มีประโยชน์กว่าฆ่าฉันตั้งเยอะ!"
เฉินอวี่พยักหน้า: "อย่างนี้นี่เอง ท่าทางของเธอเมื่อกี้ ก็แค่อยากให้ฉันสงสาร และขยายอารมณ์ฉันใช่ไหม?"
สีหน้าจางจื่อเซวียนเปลี่ยนไป: "ฉะ...ฉันเปล่า..."
เฉินอวี่ยกมือขึ้น
ร่างเธอสั่นเทาทั้งตัว
"ใช่!"
เสียงเธอสั่น: "เมื่อกี้...ฉันลองจะ..."
เฉินอวี่หัวเราะเหอะ ๆ: "แต่เธอก็รู้ ว่าฉันไม่สงสารเธอเลยแม้แต่นิด ใช่ไหม?"
จางจื่อเซวียนกลืนน้ำลาย: "ใช่...ใช่..."
เฉินอวี่เดินเข้าไป แล้วย่อตัวลง
จางจื่อเซวียนหดตัวอยู่มุมกำแพง ตัวสั่นไปทั้งร่าง ไม่กล้ามองเขา แต่ก็ไม่กล้าไม่มอง
"จางจื่อเซวียน หัวหน้าจาง"
เฉินอวี่เอ่ยช้า ๆ: "เมื่อกี้เธอบอกว่า เธอขยายอารมณ์ในใจคนอื่นได้"
จางจื่อเซวียนพยักหน้ารัว: "ใช่...ใช่ ใช่ ใช่!"