เมื่อเห็นสายตาชื่นชมของกลุ่มสาว ๆ
เฉินอวี่เพียงแค่หัวเราะเบา ๆ “อย่าเพิ่งดีใจไปเร็ว ถ้าหัวหน้าห้องรักษาความเร็วไม่ได้ ระบบควบคุมอุณหภูมิก็พังก่อนเวลาอยู่ดี ถึงตอนนั้น...”
ขณะที่พูด
ทุกคนพากันสั่นสะท้านโดยไม่ได้นัดหมาย
หลี่เมิ่งเหยาส่งเสียงทุ้มต่ำ “หัวหน้าห้อง สู้ ๆ นะ! รอคุณขับไปถึงที่ที่อุ่นขึ้นอีกนิด ฉันจะเริ่มหัดขับ! จะไม่ให้คุณขับคนเดียวตลอดแน่!”
หวังเมิ่งเมิ่งเสริม “ใช่ พวกเราก็ช่วยได้เหมือนกัน...”
เฉินอวี่ไม่ตอบอะไร ได้แต่นอนเอนอยู่บนเบาะรถบัสที่ปรับเอนลง
พลางรับบริการนวดจากเติ้งอวี่ซิน
ต้องยอมรับเลยว่าสายตาของจางจื่อหาวไม่เลว เติ้งอวี่ซินไม่เพียงหน้าตาและรูปร่างดี ยังเป็นคนที่รู้จักดูแลและเอาใจใส่ผู้อื่นด้วย
“เฉินอวี่ จุดต่อไปของพวกเรา จะเป็นยังไงนะ?”
เติ้งอวี่ซินถามด้วยความสงสัย “ฉันยังกลัวนิดหน่อย”
เฉินอวี่ไม่แม้แต่จะลืมตา ตอบลอย ๆ “ผมบอกว่าคุณไม่ตาย คุณก็ไม่ตายแน่”
เติ้งอวี่ซินพลันยิ้มตาหยี “งั้นก็ดี! ฉันรู้ว่าคุณจะปกป้องฉัน~”
ระหว่างทั้งสองสนทนา
เบาะหลัง หลี่เมิ่งเหยาและหวังเมิ่งเมิ่งเห็นทุกอย่าง
หรือพูดอีกอย่างก็คือไม่มีที่อื่นให้มอง
สีหน้าของทั้งคู่ดูซับซ้อน...
หวังเมิ่งเมิ่งใช้ศอกกระทุ้งแขนหลี่เมิ่งเหยา กระซิบข้างหู “เมิ่งเหยา ฉันก็ไม่อยากตายเหมือนกัน! ฉันจะไปบอกเฉินอวี่แบบนั้นบ้างได้ไหม...”