จางวั่นเยว่ยืดตัวขึ้น มองเฉินอวี่ที่ทำหน้าเฉยเมยปลดกุญแจสายยู คลายโซ่เหล็ก...
ใจนางสั่นสะท้านอย่างหาที่เปรียบมิได้
ทำไมหมอนี่ถึงไขกุญแจได้ แถมดูชำนาญเสียด้วย?
แล้วยังใช้แค่กิ๊บดำธรรมดา ๆ อีก!
นางอดถามไม่ได้ว่า: "ทำไมนายถึงเป็นแบบนี้?"
เฉินอวี่ไม่ได้คืนกิ๊บดำให้ แต่เก็บใส่กระเป๋า: "เคยหัดกับคนอื่นมานิดหน่อย"
คำตอบกำกวม ทว่าจางวั่นเยว่ก็ไม่ถามต่อ
แต่นางนึกอะไรขึ้นได้อีก: "เมื่อกี้ที่เธอเลือกเข้าพวกกับฉัน ไม่ใช่เพราะกิ๊บดำใช่ไหม?"
เฉินอวี่ผลักประตู หันกลับมา: "จะว่าไปแล้ว นั่นเป็นแค่หนึ่งในเหตุผล เหตุผลสำคัญที่สุดคือ ในกลุ่มคนบนรถ ฉันชอบเธอมากที่สุด"
ได้ยินคำนี้ จางวั่นเยว่รู้สึกเพียงแก้มร้อนวาบ ปลายหูร้อนผ่าว
ชอบ?
เฉินอวี่บอกว่า...ชอบนาง?
เขา...เขาไม่ได้ชอบแต่หลี่เมิ่งเหยาหรอกหรือ?
รู้กันทั่ว ว่าหมอนี่ซื่อสัตย์กับใครแล้วก็ซื่อตรงน่าขนลุก...
หรือว่า เพราะถูกบอกเลิกเลยเสียศูนย์หนัก?
กระนั้น เมื่อนางมองไปทางเฉินอวี่ ก็พบว่าเขาเดินเข้าซูเปอร์มาร์เก็ตไปแล้ว...
ไม่ได้สนใจคำพูดเมื่อครู่นี้อีกเลย ไม่แม้แต่จะหันมามองนางอีกสักนิด
ความต่างสุดขั้วนั้น ทำให้รอยแดงบนใบหน้าจางวั่นเยว่ค่อย ๆ จางหาย
"สงสัยฉันคิดมากไปเอง"
จางวั่นเยว่ส่ายหัว กำลังจะเดินเข้าไป
กลับได้ยินเสียงดังมาจากไม่ไกล ใจนางรัดแน่น รีบแทรกกายหลบเข้าไปซ่อน
นางแอบโผล่ครึ่งหน้าออกชะเง้อมอง
เห็นจางจื่อหาวพุ่งนำหน้า หน้าซีด ผมเผ้ากระเซิง
เด็กสาวสามคนที่ตามหลังมายิ่งอเนจอนาถ
ทั้งสี่คนแตกตื่นเผ่นหนี พลางหันหลังกลับมามอง