เฉินอวี่ยิ้มบาง ๆ “ลงไปสิ ก็แค่คิดว่า ค้นที่เดียวพร้อมกันมันช้าไป”
“?”
หลี่เมิ่งเหยาขมวดคิ้ว “หมายความว่าไง”
เฉินอวี่หัวเราะ “ฉันว่าควรแบ่งกลุ่มค้นนะ แบ่งตามที่นั่งดีกว่า ฉันกับหัวหน้าห้องคู่หนึ่ง เธอกับหวังเมิ่งเมิ่งคู่หนึ่ง ส่วนคู่รักก็คู่หนึ่ง”
“ฉันไม่เห็นด้วย!”
หวังเมิ่งเมิ่งเป็นคนแรกที่ออกมาคัดค้าน “ทำไมพวกผู้ชายแรงเยอะถึงไปอยู่กลุ่มอื่นหมด แต่ให้เราสองคนเป็นผู้หญิงอยู่กลุ่มเดียวกัน!”
หลี่เมิ่งเหยาก็ก้าวออกมา “ใช่แล้ว! นาย... นายจะงอนที่ฉันบอกเลิกนายไม่ได้นะ เราเป็นเพื่อนร่วมชั้นกันทั้งนั้น!”
ส่วนจางจื่อหาวและเติ้งอวี่ซินไม่ได้รู้สึกอะไร
จางวั่นเยว่ก็พูดเบา ๆ “เฉินอวี่ ผู้หญิงสองคนมันก็อันตรายจริง ๆ แหละ”
เฉินอวี่ลูบคาง น้ำเสียงเจือแววเวทนา “งั้นก็ได้ พวกเธอไปอยู่กับจางจื่อหาวแล้วกัน”
“หา?”
หลี่เมิ่งเหยากับหวังเมิ่งเมิ่งอึ้งไป
มันไม่สมเหตุสมผลเลย
ถึงพวกเธอจะเป็นผู้หญิง แต่ยังไงก็เป็นกำลังช่วย เฉินอวี่รังเกียจพวกเธอขนาดนั้นเลย?
หรือว่า...
เขาแค่ไม่อยากอยู่กลุ่มเดียวกับจางจื่อหาวกับเติ้งอวี่ซิน
แต่ทำไมล่ะ?
เฉินอวี่พยักหน้า “คราวนี้ทุกกลุ่มมีผู้ชายแล้ว คงพอใจแล้วใช่ไหม ไปหาของกันได้”
พูดจบ
เฉินอวี่ก็จะหันหลังกลับ
แต่ก่อนจะหัน สายตาเหลือบมองไปที่จางจื่อหาว
เป็นสายตาแบบที่มองคนตาย
เหมือนรู้บางอย่าง และตั้งใจปิดบัง แต่ก็ปิดได้ไม่สนิท