เขตที่พัก ชุมชนโซน A
จริงๆ แล้วก็ไม่ได้ต่างอะไรกับย่านที่อยู่อาศัยเก่าๆ ก่อนวันสิ้นโลก
ตึกหกชั้นเรียงกันเป็นแถวหลายแนว
ผนังด้านนอกทาสีเหลืองอ่อน โดนแดดกรำฝนจนลอกหลุดในบางจุด
หน้าต่างลูกกรงเหล็กชั้นล่างขึ้นสนิมเขรอะ หน้าต่างบางบานถูกคนทุบแตก
เฉินอวี่และกลุ่มเดินไปตามถนนในชุมชน
ทันใดนั้น
เสียงฝีเท้าดังซ่าๆ มาจากข้างหลัง
ไกลเข้ามาใกล้
จั่วซือหันกลับไปมองโดยสัญชาตญาณ แล้วก็ชะงัก
“หลิวเซี่ยวเชี่ยน?!”
หลิวเซี่ยวเชี่ยนกำลังวิ่งมาทางนี้ หายใจหอบกระชั้น ผมหางม้าแกว่งไปมาด้านหลัง
เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวนั้นคอเปิดกว้าง กระดุมบนปลดออกหลายเม็ด เผยให้เห็นขอบลูกไม้สีดำด้านใน เนื้อผ้าบางเบาแนบไปกับผิว
ข้างล่างเป็นกางเกงยีนส์ขาสั้นร้อนรัดแน่นต้นขา
ที่จริงแล้ว หลิวเซี่ยวเชี่ยนดู...มีความงามแบบหญิงงามเรือนเล็กเรียบร้อย ผู้ชายหลายคนชอบแนวนี้
ชายหนุ่มในชุมชนไม่น้อยพากันหันมอง ถูกดึงดูดสายตา
ไม่ว่ายังไง เธอก็เป็นสาวสวยจากสาขาการแสดงของวิทยาลัยภาพยนตร์ คนส่วนใหญ่ล้วนสังเกตเห็น
โดยเฉพาะตอนนี้ เสื้อผ้าของเธอดูไม่เรียบร้อยนัก
จั่วซือมองกวาดไปด้านหลังหนึ่งรอบ
พบว่าเหมียวอินไม่ได้มา หลิวหมิงไม่ได้มา ซุนฮุย จางอวี่เฟิงก็ไม่ได้มา
มีแค่หลิวเซี่ยวเชี่ยนคนเดียว
“เฮือก...เฮือก...”
หลิวเซี่ยวเชี่ยนใช้สองมือยันเข่า หายใจหอบหนักสองสามครั้ง แล้วยืดตัวตรง มองไปที่เฉินอวี่