หูหรงรูม่านตาหดตัวอย่างรุนแรง ลูกตาเบิกโพลงจนแทบแตก: "ไม่...เป็นไปไม่ได้!"
น้ำเสียงของนางสั่นเครือ: "พรสวรรค์ของฉัน...ระดับ A...หายไปได้ยังไง...คุณเป็นใครกันแน่..."
ในฝูงชนเงียบกริบ
พวกที่เพิ่งโห่ร้องกันเมื่อครู่ ไม่มีใครเปล่งเสียงออกมาได้สักคำ
เฉินอวี่เอ่ยอย่างเยือกเย็น: "คนตั้งเยอะ มีแกนี่แหละที่ชอบออกตัว งั้นก็ไปตายซะ"
พูดพลางเขาก็ตวัดมือขวา
การ์ดสีทองใบหนึ่ง หลุดออกจากมือ ลอยละลิ่วกลางอากาศ
ตกลงในมือของเสิ่นชิงฉืออย่างแม่นยำไม่ขาดไม่เกิน
หูหรงรู้แก่ใจว่าตนกลายเป็นตัวตลก จึงคิดจะเผ่นหนีในชั่วพริบตา
แต่เงาใต้เท้าพลุ่งพล่านดั่งคลั่ง ราวกับกระแสน้ำสีดำ รัดร่างของนางไว้ แล้วไต่ขึ้นมาถึงลำคอ
"ไม่...ไม่..."
"แกร๊ก"
สะอาดหมดจด
เสียงของหูหรงติดคาอยู่ในลำคอ ศีรษะหงิกไปทางด้านข้าง
"ปั๊ง!"
ซากศพกระแทกลงบนพื้น กระแทกฝุ่นให้ฟุ้งขึ้นมาเล็กน้อย
อีกด้านหนึ่ง โจวรุ่ยยืนตะลึงอยู่กับที่ ขาอ่อนยวบหมดสิ้น ต้องอาศัยคนข้างหลังค้ำยันถึงจะยืนได้อย่างยากเย็น
สมองว่างเปล่าไปหมด
เมื่อครู่เกิดอะไรขึ้น?
เขาแค่เห็นเฉินอวี่วูบหายไป แล้วก็มีคนล้มลงสี่คน
เฉินอวี่พูดอะไรบางอย่าง สามคนนั้นก็ล้มลงอีก
เฉินอวี่สะบัดมือเพียงครั้ง หูหรง ผู้มีพลังพิเศษระดับ A พรสวรรค์ก็ระเหิดหายไป
บ้าเกินไปแล้ว นี่มันเส้นทางเอาชีวิตรอดแบบไหนกัน?!
ตอนที่น่ากลัวที่สุด!
เขาถึงกับรู้สึกว่า ผีดิบจากฐานที่แล้ว ยังไม่น่าสะพรึงกลัวเท่าครึ่งหนึ่งของมารร้ายคนนี้!
เฉินอวี่ยกเท้าขึ้น ฝูงชนก็หลีกทางให้โดยอัตโนมัติ
เขาเดินไปที่ประตูของวิลล่า กำมีดเล่มที่ยังปักอยู่บนกรอบประตู แล้วดึงออกมา