ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินไป
คนส่วนใหญ่ยังคงจมอยู่ในคำพูดของหวังหมิงหย่วน
การ์ดกายทอง
ไม่ใช่แค่เฉินอวี่ที่มี
แต่ตอนนี้ หวังหมิงหย่วนกลายเป็นศพไปแล้ว
หวังเมิ่งเมิ่งเอามือปิดปาก ดวงตาเบิกกว้าง อัดอั้นอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหลุดออกมา: "ให้ตายเถอะ พี่เฉินอวี่นี่เท่ชะมัด ไปเอาการ์ดกายทองมามากมายขนาดนี้จากไหนกันนะ?"
เด็กสาวคนอื่น ๆ ต่างก็พากันตาโต ถูกความเด็ดขาดของเฉินอวี่ทำให้ตกใจ
ท่ามกลางฝูงชน...
กลุ่มเด็กหนุ่มสายวิทย์ที่นำโดยโจวรุ่ย ถึงขั้นนั่งไม่ติดแล้ว!
เขาตะโกนลั่น: "พวกเรา! มันฆ่าคนนะ! ต่อไปจะเป็นใคร?! แก?! หรือว่าแก?!"
เขาหันไปมองคนที่อยู่ข้างหลัง แล้วชี้นิ้วไปทีละคน!
ความวุ่นวายปะทุขึ้นในฝูงชน:
"ใช่! เมื่อกี้มันบอกเอง! ไม่เหลือสักคน!"
"วิลล่าพวกเรามีตั้งเก้าสิบกว่าคน จะให้คนคนเดียวกดขี่แบบนี้ได้ยังไง!"
"ต่อให้มันสู้เก่ง แต่มันจะอัดพวกเราตายหมดในรวดเดียวได้รึไง!"
"ตอนที่มันไล่ฟันคนอื่น พวกที่เหลือก็รุมเข้าจากข้างหลังไม่ได้หรือไง!"
"จริง! ไอ้การ์ดกายทองนั่นก็ต้องมีขีดจำกัด ใช้ได้ไม่จำกัดหรอก!"
เสียงโห่ร้องยิ่งดังขึ้นเรื่อย ๆ!
โจวรุ่ยกำหมัดแน่น พูดด้วยน้ำเสียงดุร้าย: "พวกเราเข้าไปพร้อมกัน! แต่ละคนกระทืบทีเดียวก็ตายคาตีนแล้ว! แค่ไม่ให้ตาย เนตรแห่งสันติก็ไม่เข้ามายุ่ง!"
"เฉินอวี่ ระวังหน่อย"
เสิ่นชิงฉือพูดอย่างเคร่งขรึม เงาใต้เท้าของหล่อนขยับไหวเล็กน้อย แผ่ขยายออกไปไกลหลายเมตร