[เฉินอวี่: อาหารมี แต่ไม่ใช่ของทั่วไป กุ้งแม่น้ำรับได้ไหม]
[หยางเค่อซิน: กุ้งแม่น้ำ?? จริงเหรอ]
[เฉินอวี่: พรสวรรค์เพื่อนร่วมทีม เพิ่งกินไปวันนี้]
[หยางเค่อซิน: สุดยอดไปเลย! แล้วนายให้ราคาเท่าไหร่]
[เฉินอวี่: 5 ชั่ง แลกค้อนของเธอ]
ฝั่งนั้นเงียบไปพักใหญ่ คงตอบกลับคนอื่นอยู่
ผ่านไปหลายนาที
[หยางเค่อซิน: ขอโทษนะเพื่อน ทุกคนในรถเราว่ากุ้งแม่น้ำไม่อยู่ท้อง...]
[เฉินอวี่: 10 ชั่ง]
[หยางเค่อซิน: เพื่อน ขอโทษนะ กุ้งแม่น้ำก็จัดการยาก ได้แต่ย่างกิน สู้บิสกิตไม่ได้...]
[เฉินอวี่: 15 ชั่ง]
คราวนี้ ฝ่ายนั้นเงียบนานกว่าเดิม
ไม่เหมือนตอบคนอื่น
เหมือนกำลังปรึกษากับคนในรถมากกว่า
หลายนาทีผ่านไป
[หยางเค่อซิน: เพื่อน กุ้งแม่น้ำ 15 ชั่งน่าดึงดูดมาก แต่ฉันคุยกับพวกเขาแล้วนะ]
[เฉินอวี่: 20 ชั่ง]
[หยางเค่อซิน: (ｷ｀ﾟДﾟ´)!! เพื่อนนายใจป๋ามากเลยนะ!]
[เฉินอวี่: งั้นก็ตกลงใช่ไหม]
[หยางเค่อซิน: ตกลง! แต่...คือ 20 ชั่ง...ให้พวกเราจริงๆ เหรอ]
[เฉินอวี่: ฉันต้องการเครื่องมือทลายสิ่งกีดขวางด่วน เธอจะแลกไหม]
[หยางเค่อซิน: แลกแลกแลก! ต้องแลกอยู่แล้ว! มีแต่คนโง่ไม่แลก! ยินดีที่ได้ร่วมงาน~~~]
[หยางเค่อซิน: เพื่อนนายเป็นคนดีจริงๆ! ทีมเราแทบจะแทะเปลือกไม้แล้ว!]
[หยางเค่อซิน: ใช่แล้ว ใช่แล้ว ฉันชื่อหยางเค่อซิน เอกนาฏศิลป์ ห้องสอง นายล่ะ]
[เฉินอวี่: ดูสองคำข้างหน้าประโยคนี้]
[หยางเค่อซิน: เพื่อนเฉินอวี่ ฉันส่งคำเชิญแลกเปลี่ยนแล้วนะ!]
[ติ๊ง!]
[ได้รับคำเชิญแลกเปลี่ยน (จาก: หยางเค่อซิน)]