จางวั่นเยว่เดินเข้าไปใกล้โจวเสวี่ยหนิง จับมือของเธอไว้
“เสวี่ยหนิง ขอบใจนะ”
โจวเสวี่ยหนิงหัวเราะ “ไม่เลย ฉันต่างหากที่ต้องขอบคุณเธอ สาวสวย”
จางวั่นเยว่พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “บนเส้นทางเอาชีวิตรอด หวังว่าจะได้เจอเธออีกนะ”
โจวเสวี่ยหนิงพยักหน้า “ฉันก็หวังว่าจะได้เจอเธอเหมือนกัน”
พูดพลาง เธอก็มองไปที่เฉินอวี่ด้วย “แล้วก็นาย ขอบใจนะ ครั้งหน้าเจอกัน ฉันจะตอบแทนบุญคุณคืน”
เฉินอวี่สีหน้าสงบนิ่ง “อย่ามาติดหนี้ฉันอีกก็บุญแล้ว”
พูดจบ ก็พาเติ้งอวี่ซินกับคนอื่นลงจากตึก
โจวเสวี่ยหนิงมีหน้าตาที่ใช้ได้ พรสวรรค์ก็ดี แต่สถานการณ์ถนนตอนนี้ ยังไงก็ไม่สามารถรับผู้โดยสารได้ตามใจ เขาก็แค่ช่วยอะไรไม่ได้
แต่เฉินอวี่กะประมาณว่า ด้วยความสามารถและนิสัยของโจวเสวี่ยหนิง ไม่ช้าก็เร็วพวกเขาคงได้เจอกันอีก
จางวั่นเยว่กับโจวเสวี่ยหนิงกอดกัน “ลาก่อนนะ โชคดี”
มองดูเงาร่างของทุกคนที่เดินจากไป
โจวเสวี่ยหนิงพึมพำ “มหาวิทยาลัยภาพยนตร์เมืองไห่ เฉินอวี่...”
...
...
ปากทางหมู่บ้าน บนรถตู้
ปากทางหมู่บ้าน บนรถตู้
เฉินอวี่เปลี่ยนชุดเป็นเสื้อแจ็คเก็ตมือสองแล้ว
ถึงแม้คุณภาพและความสบายจะไม่เท่าตัวก่อน แต่นับว่าพอใช้ได้
ยังไงซะ เขาก็หาอะไรที่ดีกว่านี้ไม่เจอแล้ว...
ตอนนี้ แผนผังในรถ:
♀จางวั่นเยว่♂เฉินอวี่
♀เติ้งอวี่ซิน
♀หลี่เมิ่งเหยา♀หวังเมิ่งเมิ่ง
ตำแหน่งของจางจื่อหาวที่ว่างลง เฉินอวี่ก็เลื่อนเบาะไปข้างหลังแล้วนอนลงได้พอดี!
แถมยังบังเอิญ เติ้งอวี่ซินอยู่ข้างๆ จะได้นวดแขนให้...
น่าเสียดาย หัวหน้าห้องไม่ยอมนวดขาให้เฉินอวี่ ไม่งั้นคงจะสุขกว่านี้
พูดแล้วก็แปลก ช่วยชีวิตหัวหน้าห้องไว้ นิสัยของเธอ น่าจะรู้สึกขอบคุณตัวเองมากสิ