“ถ้าสู้กันจริง ๆ หุ่นอย่างแก ไม่เห็นต้องมอง”
หวังหย่งปินพูดพลางเปลวไฟก็ลุกพรึ่บขึ้นกลางฝ่ามือ “ฮู่” ทำให้ความร้อนทั่วทางเดินพุ่งพรวด
เขาหัวเราะแห้ง ๆ “เอางี้ ฉันถอยให้ก้าวนึง”
“?”
พอหลุดปาก จางวั่นเยว่ โจวเสวี่ยหนิง และคนอื่น ๆ ก็ชะงักนิด ๆ จริงดิ?
สองคนข้างกายก็อึ้ง รีบเอ่ย “พี่ปิน เราจะ...”
หวังหย่งปินโบกมือ “พวกผู้หญิง กับข้าวของที่ติดตัวพวกหล่อน วางไว้ ชีวิตพวกแก ฉันไว้ได้ เป็นไง พอรับได้ปะ?”
เฉินอวี่หยุดฝีเท้าในที่สุด
หวังหย่งปินขมวดคิ้ว “ถ้าแกตกลง ทุกคนก็แฮปปี้”
เฉินอวี่เอ่ยเสียงเย็น “ไม่ต้องวุ่นวายขนาดนั้น บิดหัวแกออก ฉันก็แฮปปี้เหมือนกัน”
“?”
“เชี่ย! แน่จริงนะแก!”
หวังหย่งปินโทสะเดือด!
“หาเรื่องตายอีกคน! พี่ปิน! เผาไอ้ไม่รู้ตายนั่นซะ!”
“ใช่! จัดการมัน พวกผู้หญิงเป็นของเรา!”
สองคนข้าง ๆ ก็เหิมเกริม ตาดุดัน
“เฉินอวี่ระวัง!”
“มันมาแล้ว!”
เติ้งอวี่ซินสามคนกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว!
มองเห็นหวังหย่งปินอัดพลังทั้งหมดลงในฝ่ามือขวาอย่างบ้าคลั่ง เปลวไฟสีส้มก้อนนั้นพองตัวในพริบตา!
อัดแน่น แล้วพองอีก!
เขาจะเผาไอ้เด็กไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำนี่ให้เป็นถ่าน!
“ไอ้หนู แกยังเป็นนักเรียน ไม่รู้หรอกสังคมมันโหด ฉันให้โอกาสแก...”
“ผัวะ——!!!”
เสียงตบหน้าฉาดสะท้านไปทั้งชั้น!
ชั่วพริบตา หวังหย่งปินเท้าลอยจากพื้น ตัวหมุนติ้ว ปลิวกลางอากาศ!