จางจื่อเซวียนตัวสั่นสะท้าน รีบคว้าเชือกหนังสีดำขึ้นมา
“ฉัน...”
“ฉัน...”
เฉินอวี่ส่ายหน้า “ประธานจาง เมื่อกี้คุณช้านะ เอาอย่างนี้ บทลงโทษก็คือสิ่งนี้”
ว่าแล้ว เฉินอวี่ก็โยนหางขนฟูนุ่มอีกอันให้
เพียงแต่หางนี้ มันค่อนข้างพิเศษ
มันไม่ใช่ของตกแต่งธรรมดา
ใครเห็นก็รู้ทันที ชวนให้รู้สึกอับอายอย่างที่สุด
จางจื่อเซวียนจ้องหางนั่น หน้าของหล่อนแดงวาบขึ้นทันที
หล่อนรู้สึกว่ามันน่าอนาถเกินไปแล้ว
อย่าว่าแต่หลังวันสิ้นโลกมาถึง ในฐานะโฆษกร่วมของชมรมใหญ่ทั้งสี่ ไม่ว่าหล่อนไปที่ไหนก็มีผู้คนห้อมล้อม ให้ความเคารพ เงยมอง และยกย่องราวเทพธิดา!
ต่อให้เป็นก่อนวันสิ้นโลก หล่อนมีชีวิตมายี่สิบกว่าปี ก็ไม่เคยมีใครกล้าทำกับหล่อนแบบนี้!
“เฉินอวี่...”
“ฉัน...ฉันใส่พวกนี้แล้ว คุณ...คุณจะปล่อยฉันไหม?”
เสียงของหล่อนสั่นเครือ เงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตมีแววเว้าวอน
แต่เฉินอวี่เพียงยิ้มบาง ๆ “คุณกำลังต่อรองกับผมเหรอ?”
จางจื่อเซวียนกลืนน้ำลาย ยื่นมือออก นิ้วสั่นเทาอย่างรุนแรง
น้ำตาของหล่อนไหลหนักขึ้นกว่าเดิม
บนลำคอ รู้สึกหนักหน่วง ราวกับป้ายที่ไม่มีวันถอดได้