“อ๊า ลึกเกินไปแล้ว ต้าจู้ รีบดึงออกมาเร็ว เจ็บจะตายอยู่แล้ว”
ได้ยินเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของหลินม่านอวี้ หวังต้าจู้ก็รีบปลอบเธอ
“พี่ม่านอวี้ อดทนไว้นะ ถ้าดึงออกตอนนี้ ความเจ็บที่ทนมาเมื่อกี้ก็เสียเปล่า”
หลินม่านอวี้งดงามยิ่งนัก ผิวขาวราวหิมะ ดวงตาเป็นประกาย รูปร่างอวบอิ่มสะโอดสะอง มีกลิ่นอายราวกับดาราฮ่องกงที่หลุดออกมาจากหนังยุค 90
เพียงแต่ตอนนี้ ใบหน้างดงามนั้นบิดเบี้ยวเล็กน้อยเพราะความเจ็บปวด เผยสีหน้าคับข้องน่าเวทนา
เธอมองหวังต้าจู้ด้วยแววตาน่าสงสาร พลางอ้อนวอนว่า “ต้าจู้ เบามือหน่อยนะ พี่กลัวเจ็บที่สุดเลย!”
เห็นท่าทางอ่อนแอไร้เรี่ยวแรงของเธอแล้ว หวังต้าจู้ก็รู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัว
เขารีบสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อข่มความหวั่นไหว จากนั้นประคองเท้าขาวนวลเล็กเรียวของหลินม่านอวี้ไว้ มือหนึ่งจับเข็มจ่อตรงนิ้วเท้าของเธอ แล้วเขี่ยออกอย่างคล่องแคล่ว
“เรียบร้อย!”
เห็นเศษหนามติดอยู่ที่ปลายเข็ม หวังต้าจู้ก็ถอนหายใจยาว ใบหน้าเปี่ยมด้วยความยินดี
หนามนี้ตำเข้าเนื้อหลินม่านอวี้ตอนซ่อมหลังคาส้วมที่มุงด้วยกระเบื้องใยหิน เธอไม่ทันระวัง
เมื่อเห็นว่าในที่สุดหนามก็ถูกดึงออก หลินม่านอวี้ซึ่งร้องไห้จนแทบขาดใจพลันโผเข้ากอดหวังต้าจู้ทั้งน้ำตา
อ้อมแขนเต็มไปด้วยความนุ่มนวลหอมละมุน ปลายจมูกของเขาอบอวลด้วยกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกหอมหมื่นลี้ที่เป็นเอกลักษณ์ของเธอ
หัวใจหวังต้าจู้เต้นรัวไม่หยุด มือทั้งสองข้างก็โอบเอวคอดของอีกฝ่ายไว้อย่างห้ามตัวเองไม่ได้
จะว่าไป หลินม่านอวี้แต่งงานมาอยู่หมู่บ้านเฉ่าฮวาได้ 2 ปีแล้ว น่าเสียดายที่คืนแต่งงาน สามีก็จากไปเพราะพิษสุรา
ตลอด 2 ปีที่ผ่านมา เธออยู่เพียงลำพัง ด้วยความงามที่หาใครเทียบได้ในละแวกสิบลี้ ไม่รู้ว่าทำให้ชายโสดในหมู่บ้านหมายปองไปกี่คน แต่เธอกลับไม่เคยแสดงท่าทีดี ๆ กับใครเลย
ยามนี้เมื่อพิงอยู่ในอ้อมแขนของหวังต้าจู้ ฟังเสียงหัวใจหนักแน่นทรงพลังของชายหนุ่ม ความรู้สึกปลอดภัยที่ห่างหายไปนานก็โอบล้อมเธอไว้
หลินม่านอวี้กัดริมฝีปากเบา ๆ ลมหายใจพลันถี่กระชั้น มือเรียวขาวนุ่มนิ่มเริ่มอยู่ไม่สุข!
หวังต้าจู้เบิกตากว้าง พูดตะกุกตะกักว่า
“ม่านอวี้ นี่พี่ทำอะไรน่ะ!”
แก้มหลินม่านอวี้แดงระเรื่อชวนหลงใหล ดวงตาพร่าเลือนจ้องชายหนุ่มรูปงามตรงหน้า ก่อนเอ่ยถามเสียงอ่อนหวาน ลมหายใจหอมละมุน
“ต้าจู้ พี่สวยไหม?”
หวังต้าจู้กลืนน้ำลาย แล้วพยักหน้าแรง ๆ “สวยสิ ไม่มีใครเหมือนนางฟ้าเท่าพี่อีกแล้ว”
ได้ยินดังนั้น หัวใจหลินม่านอวี้ก็หวานชื่น เธอถามต่อว่า
“แล้วรูปร่างพี่ล่ะ น่ามองไหม?”
หวังต้าจู้พยักหน้าอีกครั้ง
รูปร่างของหลินม่านอวี้เย้ายวนจริง ๆ อกอิ่มสะโพกผาย สัดส่วนสมบูรณ์แบบยิ่งกว่านางแบบในโทรทัศน์
เห็นเขามีปฏิกิริยาเช่นนี้ หลินม่านอวี้ก็ผลักเขาเบา ๆ ตามจังหวะ ก่อนเอ่ยเสียงหวานอย่างมีจริตว่า
“ดี งั้นวันนี้พี่ยกให้เธอทั้งหมด...”
แม้หวังต้าจู้จะเคยถูกคนทำร้ายจนสมองกระทบกระเทือนเมื่อหลายปีก่อน ทำให้ดูทึ่ม ๆ ไปบ้าง แต่สุดท้ายเขาก็ไม่ได้โง่จริง!
เขากอดหลินม่านอวี้แน่น แล้วจูบลงบนริมฝีปากแดงอวบอิ่มของเธออย่างหนักหน่วง
บรรยากาศในห้องกำลังร้อนแรง ขณะที่ทั้งคู่เคลิบเคลิ้มไปกับอารมณ์ หวังต้าจู้ก็รู้สึกมึนหัว ทั้งตัวร้อนผ่าวราวกับไฟลุก
“ม่านอวี้... ผม...”
หลินม่านอวี้มองเขาด้วยดวงตาเย้ายวน คล้ายเส้นไหม ก่อนจะจับมือเขาไว้อย่างเขินอาย...
......
ผ่านไปเนิ่นนาน
หวังต้าจู้อ่อนแรง ล้มลงทับร่างเธอ
หลินม่านอวี้ใช้แขนข้างหนึ่งกอดแผ่นหลังของเขา ส่วนอีกข้างลูบศีรษะเขาอย่างแผ่วเบา ราวกับกำลังปลอบเด็กน้อย
ครู่ต่อมา หลังทั้งสองเพิ่งสวมเสื้อผ้าเรียบร้อย ดวงตาคู่หนึ่งที่เต็มไปด้วยความริษยาและอาฆาตก็ปรากฏขึ้นตรงช่องประตูที่แง้มอยู่
คนที่ตามเสียงมาถึงไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นจ้าวต้าหู่ อันธพาลชื่อดังของหมู่บ้านเฉ่าฮวา
เมื่อเห็นทั้งสองคลอเคลียกันในห้อง เขาก็โกรธจนกัดฟันกรอด ใบหน้าบิดเบี้ยวพลางด่าพึมพำเสียงต่ำ
“ช่างเป็นคู่ชั่วช้าจริง ๆ! หลินม่านอวี้ นังผู้หญิงสารเลว ปกติทำเป็นไม่เห็นหัวฉัน แต่กลับไปนอนกับไอ้โง่นี่!”
“ถุย! ในเมื่อฉันไม่ได้ลิ้มรส ใครก็อย่าหวังแตะเธอแม้แต่ปลายนิ้ว!”
จ้าวต้าหู่เดือดดาล คว้าก้อนหินจากมุมกำแพงขึ้นมา ก่อนยกเท้าถีบประตูเปิด แล้วพุ่งเข้าไปพร้อมแววตาอำมหิต
“ไอ้โง่ แกตายซะ!”
เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย ยกก้อนหินขึ้นแล้วฟาดใส่ศีรษะหวังต้าจู้ที่กำลังกอดหลินม่านอวี้อย่างแรง
หลินม่านอวี้ที่ซุกอยู่ในอ้อมแขนหวังต้าจู้สะดุ้งเพราะเสียงประตู เงยหน้าขึ้นก็สบเข้ากับใบหน้าเหี้ยมเกรียมของจ้าวต้าหู่
เห็นก้อนหินกำลังจะฟาดโดนหวังต้าจู้ เธอก็ตกใจจนหน้าซีดเผือด กรีดร้องออกมา
“อย่านะ! ต้าจู้ รีบหลบเร็ว!”
ขณะพูด เธอใช้มือทั้งสองข้างผลักหวังต้าจู้ หวังให้เขาหลบการโจมตีถึงตายนี้
หวังต้าจู้เองก็เห็นก้อนหินที่กำลังฟาดลงมาจากกลางอากาศ ในดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวเช่นกัน
แต่เมื่อเผชิญกับมือทั้งสองของหลินม่านอวี้ที่ผลักเขา เขากลับไม่ฉวยโอกาสหลบ หากยังโน้มตัวตามแรงผลักแล้วรวบเธอกลับเข้ามาในอ้อมแขน
เขารู้ดีว่าทั้งสองอยู่ใกล้กันเกินไป หากหลบ ก้อนหินต้องฟาดลงบนศีรษะหลินม่านอวี้แน่!
“ปัง!”
“กร๊อบ”
จังหวะที่หวังต้าจู้ปกป้องหลินม่านอวี้ไว้ใต้ร่าง ก้อนหินก็ฟาดลงบนกะโหลกของเขาเต็มแรง พร้อมเสียงกระดูกแตกดังขึ้น
“ต้าจู้! จ้าวต้าหู่ ไอ้เดรัจฉาน แกฆ่าเขา! ฉันจะสู้กับแกให้ถึงที่สุด!”
เขานอนอยู่บนพื้น มองหญิงสาวที่พุ่งเข้าใส่จ้าวต้าหู่อย่างบ้าคลั่ง ริมฝีปากขยับอย่างไร้เรี่ยวแรง มีเพียงฟองเลือดทะลักออกมา แม้แต่แรงขยับนิ้วก็ไม่มี
จ้าวต้าหู่โยนก้อนหินทิ้ง หัวเราะเยาะพลางปาดเลือดที่กระเด็นเปื้อนใบหน้า
หลินม่านอวี้พุ่งเข้าใส่ เขากลับไม่คิดหลบ ยื่นมือคว้าคอเรียวบางของเธอไว้
หลินม่านอวี้ข่วนแขนเขาจนเป็นรอยเลือดหลายแผล แต่เขากลับไม่รู้สึกสักนิด เอ่ยอย่างกำเริบเสิบสานและวางอำนาจว่า
“หลินม่านอวี้ เธอเป็นของฉันคนเดียว ใครกล้าแตะต้องเธอ ก็ต้องมีจุดจบเหมือนไอ้โง่นี่”
พูดจบ เขาก็หัวเราะเย็นชา
“หาผู้ชายโง่ ๆ มาคบแก้ขัด ที่แท้เธอก็ทนเหงาไม่ไหวแล้วสินะ วันนี้ฉันจะมาช่วยดับไฟให้เธอเอง”
“ไสหัวไป! ไอ้เดรัจฉาน... ปล่อยนะ!”
ใบหน้าหลินม่านอวี้แดงก่ำเพราะขาดอากาศ เธอดิ้นรนขัดขวางไม่ให้เขาฉีกเสื้อผ้าของตน
เห็นท่าทางของเธอแล้ว ราคะของจ้าวต้าหู่ก็ปะทุขึ้นอย่างสิ้นเชิง แต่เขาที่จมอยู่กับความคิดชั่วร้ายกลับไม่ทันสังเกตเลยว่า
แหวนหินบนนิ้วของหวังต้าจู้ หลังเปื้อนเลือดเมื่อครู่ พลันเปล่งประกายขึ้นมา และเริ่มดูดซับเลือดด้วยตัวเอง
ไม่นาน แหวนหินก็กลายเป็นเงาพร่าแล้วพุ่งเข้าไปในร่างที่ค่อย ๆ เย็นชืดนั้น
จากนั้นหัวใจที่หยุดเต้นไปแล้วก็กลับมาเต้นแรงอีกครั้ง
“ตึก”
เมื่อหัวใจสูบฉีดเลือดอย่างทรงพลัง บาดแผลถึงตายของเขาก็สมานตัวอย่างรวดเร็วจนเห็นได้ด้วยตาเปล่า
หวังต้าจู้ที่ตายไปแล้วค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
ดวงตาที่เคยเหม่อลอยทึ่มทื่อ บัดนี้กลับกระจ่างใสอย่างยิ่ง
“นี่มันแหวนวิญญาณหงเหมิ่ง!”
หวังต้าจู้ไม่เคยคาดคิดว่าแหวนหินที่เก็บได้บนเขาจะเป็นสมบัติล้ำค่าหงเหมิ่งที่ซ่อนโลกภายในไว้!
ยิ่งไปกว่านั้น หลังเปื้อนเลือดของเขา แหวนหินก็เสร็จสิ้นพิธีรับเจ้าของด้วยหยดเลือด!
“อย่านะ อย่าแตะต้องฉัน”
“ใครก็ได้ มาช่วยฉันที!”
หันไปมองก็เห็นจ้าวต้าหู่กำลังกระชากเสื้อผ้าหลินม่านอวี้ คิดจะล่วงเกินเธอ
เพิ่งฟื้นสติกลับมาก็เห็นภาพนี้ หวังต้าจู้เดือดดาลขึ้นมาทันที เขาพุ่งเข้าไปอย่างรวดเร็ว แล้วรัดคอจ้าวต้าหู่จากด้านหลังแน่น
ความรู้สึกหายใจไม่ออกที่เกิดขึ้นกะทันหันทำให้จ้าวต้าหู่หวาดกลัวจนหน้าซีด เขาดิ้นรนแกว่งแขนขาหวังให้หลุด แต่ไม่เพียงหลุดไม่ได้ แม้แต่เสียงก็เปล่งออกมาไม่ได้
ขณะที่ดวงตาเริ่มเหลือกและกำลังจะขาดใจตาย เสียงเย็นเยียบแหลมคมก็ดังขึ้นข้างหูเขา
“มีทางสู่สวรรค์แต่เจ้าไม่ไป กลับเลือกเดินเข้าประตูนรกเอง ในเมื่อคิดจะฆ่าข้า ก็จงชดใช้ด้วยชีวิต!”
【ช่วงแรกต้องปูเรื่อง จังหวะเลยช้าลงเล็กน้อย แต่รับรองว่าเนื้อเรื่องสนุกแน่นอน แถมยังมี “รายละเอียด” สำหรับผู้ใหญ่ด้วย!】
【ถ้าชอบเรื่องนี้ กดเพิ่มเข้าชั้นหนังสือที่มุมขวาบนไว้ได้นะ จะได้กลับมาอ่านต่อคราวหน้า ขอบคุณที่สนับสนุน!】