“เพดานที่ไม่คุ้นตา...”
เมื่อลืมตาขึ้น สิงเซี่ยก็เห็นเพดานสีขาวจรดอยู่เหนือศีรษะ จึงอดรู้สึกสับสนอยู่ชั่วขณะไม่ได้
ฉันกำลังปลุกพรสวรรค์อยู่ไม่ใช่เหรอ? ทำไมแค่หลับตาแล้วลืมตาขึ้นมาอีกทีก็มาอยู่ที่นี่แล้วล่ะ?
การปลุกพรสวรรค์เป็นอย่างไรบ้าง สำเร็จหรือล้มเหลวกันแน่?
คำถามมากมายผุดขึ้นมาในหัว จนรู้สึกปวดตุบ ๆ ไปทั้งสมอง
สิงเซี่ยกุมศีรษะแล้วลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะพบว่าข้างกายยังมีผู้ป่วยนอนอยู่อีกคน
“ศิษย์พี่ลั่วเซวียน?”
เด็กสาวตัวเล็กในร่างใหญ่ซึ่งสวมชุดนักเรียนของสถาบัน นอนเอนอยู่บนเตียง เงยหน้ามองสิงเซี่ย สีหน้าบ่งบอกอารมณ์บางอย่างที่ยากจะอธิบาย
มือขวาของนางกำลังให้น้ำเกลืออยู่ บนขาตั้งข้างเตียงมีถุงน้ำยาสีสันราวกับหมู่ดาวแขวนอยู่หลายถุง สิงเซี่ยหรี่ตาเพ่งมองฉลากบนถุงน้ำยา
“ยาฟื้นฟูพลังเวท?”
นางรู้สึกว่าดวงตาร้อนผ่าว ฉลากบนถุงน้ำยาค่อย ๆ บิดเบี้ยวไป...
ฟิ้ว!
ในช่วงเวลาสำคัญ ลั่วเซวียนยกนิ้วขึ้นเล็งหน้าผากของสิงเซี่ยแล้วดีดนิ้วจากระยะไกล เสียงดังเปรี๊ยะคล้ายประทัดระเบิดตามมา พร้อมกับศีรษะของสิงเซี่ยที่ผงะหงายไปด้านหลังอย่างแรง
“โอ๊ย!”
สิงเซี่ยเกือบตกเตียง พอปีนกลับขึ้นมาได้ บนหน้าผากก็มีรอยแดงเล็ก ๆ เพิ่มขึ้นมารอยหนึ่งแล้ว
“ศิษย์พี่ทำอะไรน่ะ...”
ถูกดีดหน้าผากโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย ต่อให้ศิษย์พี่จะน่ารักมาก ข้าก็โกรธเป็นเหมือนกันนะ!
“นอนดี ๆ เดี๋ยวข้าจะพาเจ้ากลับ” ลั่วเซวียนเปลี่ยนท่านอนให้สบายขึ้น แล้วชี้ไปยังถุงน้ำยาหลายถุงนั้น