หลังจบการต่อสู้ ชีวิตของสิงเซี่ยก็กลับมาเป็นปกติอีกครั้ง สิ่งเดียวที่เปลี่ยนไปคงเป็นเวลาไปเรียนหรือเลิกเรียน มักจะได้พบคุณหนูผมทองคนหนึ่งทักทายเขา
ไอเลียอาจคิดตกแล้วจริง ๆ แม้บางครั้งยังเผยท่าทีหยิ่งยโสออกมาอยู่บ้าง แต่เวลาพูดก็รู้จักรักษาขอบเขตมากขึ้น
“พรุ่งนี้จะไปฝึกประลองจำลองต่อหรือไม่?”
หลังเลิกเรียนในวันนั้น สิงเซี่ยก็ได้รับคำชวนจากไอเลีย
พรุ่งนี้เป็นวันหยุดของหอเสวียนจีอีกครั้ง ก่อนหน้านี้ไอเลียไม่มีเพื่อนที่ชวนออกไปทำกิจกรรมด้วยได้ จึงเอาแต่เก็บตัวอยู่ในหอพัก
ตอนนี้มีสิงเซี่ยกับจื่อเสวี่ยที่พอจะนับเป็น ‘สหาย’ เพิ่มเข้ามา ความคิดของนางก็เริ่มคึกคักขึ้น
“ไม่ได้หรอก ข้ากับจื่อเสวี่ยต้องไปเรียนวิชาบิน” สิงเซี่ยส่ายหน้า ใบหน้ามีความเหนื่อยล้าอยู่บ้าง พลางบอกว่าตนมีธุระแล้ว
“วิชาบินหรือ?”
“ใช่ วิชาบินช่วยเพิ่มความสามารถในการควบคุมพลังเวทของพวกเรา เจ้าไม่รู้หรือ?”
ไอเลียไม่รู้จริง ๆ
หลายวันที่ผ่านมา นางเอาแต่ตั้งใจเรียนเวทมนตร์ จะมีเวลาที่ไหนไปสืบเรื่องการบิน
ตอนนี้ยังไม่ถึงเดือนสิงหาคม นักศึกษาใหม่ส่วนใหญ่ยังไม่เข้าเรียน ที่นางเคยพบในชั้นปีเดียวกันจนถึงตอนนี้มีเพียงจื่อเสวี่ยกับสิงเซี่ยเท่านั้น
นางเกิดและเติบโตในตระกูลเวทมนตร์ อีกทั้งไม่เคยติดตามเว็บบอร์ด ช่องทางรับข่าวสารจึงมีเพียงหอเสวียนจี ไม่รู้ว่าวิชาบินมีประโยชน์อย่างไรก็เป็นเรื่องปกติ
แม้แต่สิงเซี่ยเองก็เพิ่งรู้ว่าวิชาบินมีประโยชน์เช่นนี้หลังจากเริ่มเรียนเพราะสนใจ ไอเลียยิ่งไม่ต้องพูดถึง นางไม่มีทางได้รับข่าวสารที่เกี่ยวข้องเลย