การแก้แค้นของจื่อเสวี่ยมาถึงอย่างรวดเร็ว
วันต่อมา เมื่อสิงเซี่ยเห็นจื่อเสวี่ยรับเสื้อผ้าชุดที่ไม่รู้ว่าเป็นชุดที่เท่าไรจากมือพนักงานร้าน แล้วนำมาทาบกับตัวเอง ในที่สุดนางก็ทนไม่ไหวจนแทบพังทลาย
คุณหนู ท่านไม่เหนื่อยบ้างหรือ!
ท่านไม่เหนื่อย แต่ข้าเหนื่อยแล้วนะ!
ตลอดหลายชั่วโมงที่ผ่านมา นางลองเสื้อผ้าสารพัดรูปแบบ ตั้งแต่สมัยโบราณจวบจนปัจจุบัน ทั้งของตะวันออกและตะวันตก ถุงเสื้อผ้าที่กองอยู่ข้างเท้าสูงแทบจะท่วมหัวนางอยู่แล้ว
แม้เสื้อผ้าที่นี่จะราคาถูก ซื้อหลายชุดรวมกันก็แค่ 1 แต้ม แต่นั่นก็ไม่ใช่เหตุผลให้จับจ่ายแก้แค้นกันเช่นนี้เสียหน่อย
“ข้าไม่ไหวแล้ว ต่อให้เจ้าพูดอะไร ข้าก็ไม่ขยับแล้ว” สิงเซี่ยนั่งหลังตรงอยู่บนเก้าอี้ ยกมือทั้งสองขึ้นไขว้เป็นเครื่องหมายกากบาทขนาดใหญ่ตรงหน้าอก
เซี่ยเซี่ยเหนื่อยแล้ว เซี่ยเซี่ยไม่อยากขยับแล้ว
เสื้อผ้าที่กองอยู่ข้างเท้าตอนนี้ก็พอให้นางใส่ได้ทั้งปีแล้ว!
“ฮึ แค่นี้ก็เหนื่อยจนไม่ไหวแล้วหรือ ไอ้อ่อน~” จื่อเสวี่ยวางชุดกี่เพ้าสีขาวในมือลง ไม่ได้กลั่นแกล้งสิงเซี่ยต่อ
เล่นสนุก...แค่ก นางเลือกเสื้อผ้าให้สิงเซี่ยอยู่นานขนาดนั้น ก็พอใจแล้วเหมือนกัน
ต่อไปก็เลือกเสื้อผ้าที่เหมาะกับตัวเองสักสองสามชุดกลับไปบ้าง
ดังนั้น ช่วงเวลาต่อจากนั้น สิงเซี่ยจึงถูกจื่อเสวี่ยที่ลองเปลี่ยนชุดสารพัดแบบทรมานจิตใจอย่างหนักอีกยก
ถ้าไม่มีพนักงานสาวคอยมองอยู่ข้าง ๆ สิงเซี่ยคงกระชากคอเสื้อจื่อเสวี่ยแล้วถามคุณหนูให้รู้เรื่องไปแล้วว่า มั่นใจในรสนิยมของตัวเองเกินไปหรือเปล่า