จื่อเสวี่ยตื่นเต้นถึงเพียงนั้น ทั้งยังกระตือรือร้นจะไปดักพบไอเลีย นับว่าผิดวิสัยอย่างยิ่ง
สิงเซี่ยนึกถึงความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียว: จื่อเสวี่ยสำเร็จเวทมนตร์บทแรกของตนแล้ว
ไม่ผิดแน่ มีเพียงเหตุผลนี้เท่านั้นที่ทำให้จื่อเสวี่ยดีใจถึงเพียงนี้ ถึงขั้นเป็นฝ่ายมาหาเขาก่อน
ต้องรู้ไว้ว่า ก่อนหน้านี้จื่อเสวี่ยแทบไม่เคยเป็นฝ่ายมาหาเขา ต่อให้บางครั้งยืนอยู่ในที่ที่เขามองเห็นได้ในแวบเดียว และเขาก็รู้ว่านางกำลังรอเขาอยู่ แต่จื่อเสวี่ยก็ไม่เคยเคาะประตูมาหาเขาก่อนเลย
ราวกับเขากับจื่อเสวี่ยกำลังเล่นเกมว่าใครเป็นฝ่ายเข้าหาก่อน คนนั้นก็แพ้
แต่วันนี้จื่อเสวี่ยกลับเป็นฝ่ายเข้าหาเขาก่อน เรื่องนี้ย่อมต้องมีบางสิ่งสำคัญยิ่งกว่า ที่ทำให้นางยอมละวางหลักการของตนชั่วคราว
“ดูสิว่านี่คืออะไร?” ระหว่างจูงสิงเซี่ยเดินไปยังโถงใหญ่ จื่อเสวี่ยก็ยัดของเย็นเฉียบชิ้นหนึ่งใส่มือเขา ทำเอาสิงเซี่ยสะดุ้งจนเกือบปล่อยมันร่วงลงพื้น
เมื่อเพ่งมองให้ชัด สิ่งที่จื่อเสวี่ยยัดใส่มือเขาคือก้อนน้ำแข็งสี่เหลี่ยมจัตุรัสที่งดงามมาก มีขนาดประมาณกำปั้น เนื้อใสแวววาวประหนึ่งอัญมณีล้ำค่า
บางทีอาจเป็นเพราะในหอเสวียนจีเปิดเครื่องปรับอากาศไว้ ก้อนน้ำแข็งนี้จึงดูเหมือนไม่มีทีท่าว่าจะละลาย แม้มือของสิงเซี่ยจะเย็นจนทนไม่ไหวแล้ว แต่มันก็ยังไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย
นี่คือก้อนน้ำแข็งที่สร้างขึ้นด้วยพลังเวทหรือ ช่างมหัศจรรย์จริง ๆ!
“เวทมนตร์ของเจ้าสำเร็จแล้วหรือ?” สิงเซี่ยย้ายก้อนน้ำแข็งจากมือขวาที่ใกล้จะหมดความรู้สึกไปยังมือซ้าย ก่อนเอ่ยแสดงความยินดีกับจื่อเสวี่ยจากใจจริง