「ศิษย์พี่ ลาก่อน~」
สิงเซี่ยโบกมือส่งลั่วเซวียนที่ขี่ไม้กวาดทรงล้ำสมัยจากไป ก่อนจะหันกลับไปยังวิลล่าหลังเล็กด้านหลัง พลางก้าวเดินด้วยขาที่สั่นไม่หยุด
สวรรค์ช่วย นางไม่คิดเลยว่าศิษย์พี่ตัวเล็ก ๆ คนนั้นจะขี่ไม้กวาดได้หวาดเสียวขนาดนี้ ตอนนั่งบินอยู่บนฟ้า สิงเซี่ยกลัวจริง ๆ ว่าตัวเองจะถูกเหวี่ยงตกลงไป กลายเป็นซอสสิงเซี่ยเสียแล้ว
ความรู้สึกตื่นเต้นจากการบินอะไรกัน นางไม่รู้สึกเลยสักนิด!
สิ่งเดียวที่สัมผัสได้คือเอวบางของศิษย์พี่ลั่วเซวียน กับกลิ่นหอมจาง ๆ ของแอปเปิลเขียวที่ติดกายอีกฝ่าย
แม้ศิษย์พี่จะบินจากไปแล้ว แต่สิงเซี่ยก็ยังรู้สึกได้ถึงกลิ่นอายของนางที่คอยอยู่เคียงข้าง... แค่ก พูดแบบนี้ฟังดูโรคจิตไปหน่อยหรือเปล่า?
รีบสลัดความคิดไม่เคารพอาจารย์ออกจากหัว สิงเซี่ยใช้บัตรนักเรียนเปิดประตูวิลล่าอย่างระมัดระวัง ถอดรองเท้าหนังสีดำคู่เล็กวางไว้ข้าง ๆ แล้วเปลี่ยนเป็นรองเท้าแตะของตน
พอเดินเข้าห้องรับแขก ก็เห็นจื่อเสวี่ยนอนอยู่บนโซฟาในสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ย ขายาวทั้งสองข้างซึ่งหุ้มด้วยถุงน่องสีดำยาวเหนือเข่าพาดอยู่บนพนักวางแขนอย่างเกียจคร้าน ทำเอาสิงเซี่ยพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
ถึงที่นี่จะเป็นหอพัก แต่คุณหนูใหญ่ ช่วยรักษาภาพลักษณ์หน่อยได้ไหม?
「เจ้ากล้าแอบมองข้าหรือ! เจ้าคนลามก!」
ใส่ความคนอื่นหน้าตาเฉยเสียด้วย!
พูดตามเหตุผลแล้ว ด้วยท่าทางของจื่อเสวี่ยตอนนี้ ต่อให้ไม่อยากเห็นก็ยังยาก อีกอย่างจากมุมที่สิงเซี่ยยืนอยู่ ก็เห็นแค่หน้าแข้งของจื่อเสวี่ยเท่านั้น ส่วนอื่นมองไม่เห็นเลยสักนิด