ตำราแนวทางที่โม่เยี่ยนชิวจัดทำขึ้นประณีตอย่างยิ่ง ลายมืออันงดงามตัวเล็กเรียงเป็นระเบียบภายในเล่ม ยิ่งทำให้ภาพลักษณ์บัณฑิตหญิงของนางเด่นชัดขึ้นอีกหลายส่วน
ทุกคนล้วนผ่านช่วงแรกเข้าเรียนมาแล้ว โม่เยี่ยนชิวย่อมเดาออกว่าสิ่งที่เหล่านักศึกษาใหม่อยากรู้มากที่สุดคืออะไร ดังนั้นนางจึงตอบคำถามเหล่านั้นไว้ตั้งแต่ต้นตำรา
สิงเซี่ยกวาดตามองตัวอักษรเหล่านั้น ในใจอดทอดถอนใจไม่ได้ว่าศิษย์พี่โม่เตรียมตัวมาอย่างรอบคอบจริง ๆ
หลังอ่านคร่าว ๆ ไปหนึ่งรอบ นางตั้งใจจะอ่านคำถามช่วงต้นเหล่านี้ซ้ำอีกหลายครั้ง เพื่อจดจำให้ขึ้นใจ
ทว่าไม่นานนางก็พบปัญหาข้อหนึ่ง
นางไม่จำเป็นต้องท่องจำเลยด้วยซ้ำ หลังอ่านจบเพียงรอบแรก เนื้อหาในหน้าหนังสือเหล่านี้ก็ปรากฏขึ้นในความทรงจำของนางแล้ว
ไม่เชื่อก็ต้องลอง นางพลิกไปอ่านอีกหลายหน้าอย่างรวดเร็ว ผลลัพธ์ก็เหมือนกับสองหน้าแรกไม่มีผิด
นางจำเนื้อหาในหนังสือได้หมดแล้ว!
“เป็นอะไรไปหรือ มีตรงไหนผิดปกติหรือ?”
“ความจำของข้าดูเหมือนจะดีขึ้นมาก...” สิงเซี่ยรีบไล่อ่านตำราทั้งเล่มอย่างรวดเร็ว จากนั้นหลับตาลง ราวกับมองเห็นหนังสือเล่มนี้เปิดอยู่ในห้วงความคิดของตน
“ข้าจำมันได้หมดแล้ว...”
โม่เยี่ยนชิวหยิบตำราขึ้นมาด้วยความประหลาดใจ สุ่มเลือกประโยคสองสามประโยคแล้วให้สิงเซี่ยท่องประโยคต่อจากนั้น สิงเซี่ยเพียงทบทวนอยู่ชั่วครู่ ก็กล่าวเนื้อหาส่วนต่อไปออกมาได้อย่างง่ายดาย
คราวนี้ไม่ต้องสงสัยอีกแล้ว สิงเซี่ยมีความสามารถในการจดจำทุกสิ่งได้เพียงเห็นครั้งเดียวจริง ๆ