“นี่เจ้า... ถูกตีมาหรือ?”
จื่อเสวี่ยที่นอนอ่านหนังสืออยู่บนโซฟาเงยหน้าขึ้น มองสิงเซี่ยที่หน้าบวมช้ำเขียวช้ำม่วงด้วยสีหน้าฉงน
แค่เรียนวิชาบินครั้งก่อน เหตุใดถึงทำตัวเองให้มีสภาพเช่นนี้ได้?
“สนามสอบยากไปหน่อย ข้าร่วงลงมาตั้งหลายครั้ง” สิงเซี่ยประคองเอว เดินกะเผลกมาหย่อนตัวลงนั่งข้างโซฟา
สายตาเหลือบไปเห็นเท้างามสวมถุงน่องสีดำของคุณหนูที่พาดอยู่บนที่วางแขนโซฟา นางอดคิดไม่ได้ว่าพฤติกรรมของคุณหนูบางคนในหอพักชักจะปล่อยตัวมากขึ้นทุกที
ถึงจะไม่ได้ดูแย่ก็เถอะ...แต่ เฮ้อ
สิงเซี่ยคิดว่าตัวเองก็ไม่ได้วิปริตอะไรสักหน่อย
“คุณหนู ช่วยสำรวมหน่อยได้หรือไม่ หากมีคนอื่นมาเห็นเข้าคงไม่ดี”
จื่อเสวี่ยเอียงศีรษะเล็กน้อย ไม่เพียงไม่ใส่ใจคำพูดของสิงเซี่ย ยังขยับนิ้วเท้าอย่างท้าทายอีกด้วย
“อะไร เจ้าโดนคุณหนูผู้นี้ยั่วยวนเข้าแล้วหรือ ช่างวิปริตเสียจริง~”
“ทำตัวให้ปกติหน่อย ข้าเป็นคนจริงจังนะ!”
“ชิ อยู่ข้างนอกต้องรักษาภาพลักษณ์ก็เหนื่อยจะแย่แล้ว กลับถึงบ้านยังไม่ให้คุณหนูผู้นี้ผ่อนคลายอีกหรือ?” จื่อเสวี่ยกลอกตา
นี่เจ้าไม่เห็นฉันเป็นคนหรือไง! ที่แท้ฉันเห็นแล้วก็ไม่เป็นไรสินะ? สิงเซี่ยจ้องจื่อเสวี่ย พลางใช้สายตาตั้งคำถามโดยไม่เอ่ยปาก
จื่อเสวี่ยยิ้มอย่างเขินอาย
“เจ้าไม่ใช่คนนอกเสียหน่อย”
ฉันยอมให้เธอมองฉันเป็นคนนอกเสียยังดีกว่า ไม่อยากเห็นเธอแต่งตัวไม่เรียบร้อยทุกครั้งที่เดินเข้าประตูเลยจริง ๆ สิงเซี่ยสูดหายใจลึก พยายามข่มความอยากจะบ่นเอาไว้