หลังจากเพิ่มอีกฝ่ายเป็นสหายแล้ว เฟย่าก็ขี่ไม้กวาดทะยานขึ้นฟ้าอีกครั้ง มุ่งหน้ากลับไปท้าทายสนามแข่งต่อ
ทันทีที่นางจากไป อิ๋นคงก็ถือไม้กวาดกลับมายืนข้างสิงเซี่ยอย่างรวดเร็ว ไม่มีช่วงว่างแม้เพียงวินาทีเดียว
「ศิษย์พี่คงยืนดูเรื่องสนุกอยู่ข้าง ๆ สินะ」
「หากถูกจำได้ ไม่เพียงข้าจะเดือดร้อน เจ้ายังจะถูกคนล้อมเป็นฝูงด้วยนะ」อิ๋นคงแบมือเล็ก ๆ ออก แสดงว่าตนก็ช่วยอะไรไม่ได้
ดาราดังก็เป็นเช่นนี้ นางไม่ได้ชอบปกปิดตัวตนเหมือนดาราดังคนอื่น ๆ จึงทำได้เพียงหลบเลี่ยงผู้คนให้มากที่สุด
อิ๋นคงโยนไม้กวาดสีเงินอมเทาในมือให้สิงเซี่ย แล้วส่งสัญญาณให้นางลองทำความคุ้นเคยกับสมรรถนะของมันก่อน
สิงเซี่ยขึ้นขี่ไม้กวาด ค่อย ๆ ควบคุมให้มันลอยขึ้น จากนั้นทดลองเคลื่อนไหวฉับพลันเล็ก ๆ อยู่กับที่หลายครั้ง เมื่อเทียบกับไม้กวาดสำหรับมือใหม่แล้ว ไม้กวาดคันนี้ควบคุมได้ดีกว่า ทั้งยังทำความเร็วสูงสุดได้มากกว่า
แต่หากเทียบกับไม้กวาดระดับสูงที่อิ๋นคงเคยให้นางลองครั้งก่อน ก็ยังด้อยกว่ามาก
สิงเซี่ยไม่ได้รู้สึกผิดหวัง สำหรับนาง ไม้กวาดของอิ๋นคงก็เหมือนม้าป่าที่ฝึกให้เชื่องได้ยาก แม้จะทรงพลัง แต่การใช้งานก็สิ้นเปลืองเรี่ยวแรงกว่าปกติหลายเท่า
วันนั้นนางหลับสนิทเสียจนจื่อเสวี่ยเรียกอย่างไรก็ไม่ตื่น เรื่องนี้คงเกี่ยวข้องกับการลองขี่ไม้กวาดของอิ๋นคงไม่น้อย
ส่วนไม้กวาดคันนี้กลับต่างออกไป สมรรถนะดีกว่าไม้กวาดสำหรับมือใหม่ แต่ก็ไม่ได้ดีจนควบคุมยาก เหมาะสมกับฝีมือในปัจจุบันของสิงเซี่ย นับเป็นอุปกรณ์ฝึกซ้อมที่ยอดเยี่ยม