อันโม่ฉือไม่พูดอะไร เขาประคองชามไว้พลางคีบอาหารอย่างใส่ใจ
เอ้อร์เอ้อร์นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้แล้วพูดว่า “หนานชิง ฉันรู้สึกว่าเขาคงโดนเธอถีบจนมึนไปแล้ว”
เดิมทีเอ้อร์เอ้อร์คิดว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นเสียอีก เตรียมตัวจะพาไปขังไว้ในห้องมืดแล้วแท้ ๆ แต่สุดท้ายก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
หนานชิงถูกอันโม่ฉือกดเอาไว้ ดูราวกับเด็กสาวตัวเล็กบอบบาง แต่ในจังหวะที่ถูกกัด หนานชิงกลับถีบอันโม่ฉือตกเตียงไปตรง ๆ
ดูได้จากตอนที่อันโม่ฉือนั่งนิ่งอยู่ข้างเตียงอย่างงุนงงตั้งนาน เห็นได้ชัดว่าโดนถีบจนมึนไปเลย
หนานชิงพูดว่า “อายุของเราไม่เหมาะจะทำอะไรแบบนั้น”
“แค่ก ๆ... ก็มีเหตุผล”
วัยนี้ช่างกระอักกระอ่วนนัก หนานชิงกับอันโม่ฉือรักษาความสัมพันธ์แบบเพื่อนสนิทกันมาตลอด
หนานชิงกอดขาตัวเองนั่งอยู่บนเตียง “อันโม่ฉือ คุณเป็นเพื่อนสนิทของฉัน ถึงคุณไม่เคยเล่าเรื่องของตัวเองให้ฉันฟัง แต่ฉันสัมผัสได้ว่าคุณไม่เหมือนคนอื่น ฉันเข้าใจสิ่งที่คุณทำ แต่หวังว่าคุณจะรู้จักยับยั้งชั่งใจ ตอนนี้คุณกำลังลักพาตัวฉันอยู่ คุณรู้ตัวไหม?